मिसळपाव
ती पहाट निरागस होती, क्षितिजावर होती लाली
नादातुन निर्मित झाली, अनंत अगम्य भूपाळी
भोवताल न्याहळत होतो, अमृत प्राशन करताना
अमरत्व ओढुनी आलो, होतो मी कोणे काळी
असंख्य मनोहर स्वप्ने, ते लांब गहिरे श्वास
अतर्क्य, अबाधित होता, विचार-कृती सहवास
आनंद सोहळ्यामध्ये, मी भिजलो अनंत काळी
अद्वैत भोगले होते, मी काही वेळ सकाळी
दिवसा चित्र पालटले, मयसभा संपली आता
सत्य उलगडत गेले, मज प्रारब्धाची गाथा
जीव तोडून जोडून पळलो, दिवसा मी रानोमाळी
दिवसाचा जोशच न्यारा, दिवसाची नशा निराळी
ती चाहुल नश्वरतेची, नाशाचे गूढ इशारे
ते रणरणते निखारे, भयाण वादळी वारे
मिरवले मुखवटे खोटे, रमताना माया जाळी
धुक्यात हरवली स्मरणे, मी थकलो संध्याकाळी
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
3069
प्रतिक्रिया
6
प्रतिक्रिया
अप्रतिम! अगदी लयीत वाचली.
धन्यवाद.
In reply to अप्रतिम! अगदी लयीत वाचली. by Bhakti
एक जीवन.. एक सागर.. सागरात तो
सत्य आहे हे. गहन विचार.
In reply to एक जीवन.. एक सागर.. सागरात तो by राघव
@राघव,
In reply to एक जीवन.. एक सागर.. सागरात तो by राघव
ती चाहुल नश्वरतेची, नाशाचे