काल संतश्रेष्ठ ज्ञानेश्वर महाराज यांचा संजीवन समाधी दिवस होता . त्याचे निमित्त साधून मी खालील कविता केली होती ज्ञानियांचे राजे तुम्ही संतश्रेष्ठ श्री ज्ञानेश्वर आळंदीचा स्वर्ग करूनी दाविला आम्हां ईश्वर ||धृ|| पिता विठ्ठलपंत कुलकर्णी संन्यास धर्म आचरती ज्ञानदेव सोपान मुक्ताई आणि थोरले पुत्र निवृत्ती ||१ || बाळपणी माता पिता हरपले होती चार भावंडे अनाथ जगी तारण्या तूंचि विठ्ठला तूंचि असे श्री गुरुनाथ ||३ || ब्रह्मवृंदांनी शोषण करिता दूर पळाली सर्व सुखे वेद शास्त्र संपन्न पंडित ऐकती वेद रेड्यामुखे ||४|| हठयोगी चांगदेव महाराज लवाजम्यासह येती दर्शनास ज्ञानदेव चालवीती निर्जीव भिंत सृष्टी वरील सत्ता येई प्रत्ययास ||५|| पंचमहाभूतांवरी तुमचे असे प्रभुत्व पंचाग्नी तप्त करिती शरीर ज्ञानोबा मांडे भाजता मुक्ताई त्यावरी पाय धरण्यासी आले खेचर विसोबा ||६|| अमृताहुनी रसाळ मराठी प्राकृत लिहीले स्वये गीतेचे सार भावार्थदीपिका ज्ञानेश्वरी ही पारायण करिता होई आत्मोद्धार ||७|| आजि असे संजीवन समाधी दिन दर्शन घेण्या जमले भक्त वारकरी जन अखंडानंदात न्हाती वर्षतो अमृताचा घन ज्ञानेशाला वैभव करतो वंदन ||८|| --शब्दांकित (वैभव दातार ) १६ नोव्हेंबर २०१७