कोवळं वय

अविनाशकुलकर्णी जे न देखे रवी...
प्राजक्तांच्या फुलांना इजा होऊ नये म्हणून नाजुकपणे फुले हाताळण्याचे ते वय होते.. . फुलपाखरांच्या पंखावरील उन्मादक रंगात रंगण्याच कोवळं वय होते ते.. . पाकळ्यांवर पडलेले दव नाजुक पणे टिपण्याचे ते दिवस होते.. कॉलेजच्या ग्यादरींग च्या नाटकात तू ज्युलिएट होति अन मी रोमियो होतो.. . भावपुर्ण नजरेने तु संवाद बोलत होतिस.. “My bounty is as boundless as the sea, My love as deep; the more I give to thee, The more I have, for both are infinite.” . त्या व्याकुळ प्रेमकथेतिल तू ज्युलिएट मी रोमिओ रंगभुमीवरील पात्रे होतो. . नाटक संपले ..तू निर्विकार पणे भुमीकेतुन बाहेर आलीस व नॉरमल जीवन जगु लागली.. मला नाहि जमले...खुप वर्षे झालीत ह्या गोष्टिला.. ते नाटक..टाळ्यांचा कडकडाट..तुझे व्याकुळ संवाद... यातुन आजहि बाहेर पडणे शक्य होत नाहि... . काहि प्रेमकथाना अर्धवट रहाण्याचा शाप असतो...
वर्गीकरण
लेखनविषय:
काव्यरस

0 टिप्पण्या 740 दृश्ये
शेअर करा: 📱 WhatsApp