दाहीरची यमदिक्षा

दाहीर हा सिंध प्रांताचा शेवटचा राजा होता त्याची हत्या करून मुहम्मद बिन कासीम ने अरबी सत्ता व इस्लाम भारतात आणला.

आहो आम्ही तात्या नाहीच आणि भरीस राव कशाला उगाच पंत पडले नि राव चढले हि म्हण आठवली

दाहीर राजा होता सिंध प्रांताचा त्याची वाईट रीतीने हत्या करण्यात आली आणि मग प्रचंड कत्तली करून दहशत माजवून आक्रमकांनी त्याचा धर्म तिथे प्रस्थापित केला. हा आकांत आहे तेव्हा पासून चालत आलेल्या आक्रोशाचा

माफ करा मी कोणत्याही प्रतिमांच्या जाळ्यात अडकलो नाही मी एक कवी आहे जे सुचते ते लिहितो त्यामुळे गैरसमज नसावा

दाहीरने पैगंबर मोहम्मद ह्याचा वारसांना आश्रय दिला हे हि खरे परतू अरंबाना व्यापारासाठी त्यांच्या व्यापा-यांसाठी सुरक्षित तळ हवा होता. तेव्हा श्रीलंकेच्या बेटावर चाचे असत ते नेहमीच अरब व्यापा-यांचे लूट करून नुकसान करत. त्यावेळेच्या बादशहाने दाहीरकडे ह्या व्यापा-यांच्या संरक्षणाची मागणी केली. त्यास दाहीर ने उत्तर दिले कि माझ्या धर्मात समुद्र लांघने वर्ज्य आहे . भूमीवर मी त्यांचे संरक्षण करू शकतो परंतु समुद्रात नाही. ह्यावरून एक लढाई झाली त्यात दाहीर हरला. तह झाला परंतु व्यापा-यांच्या सुरक्षेत काही फरक पडला नाही. पुढे मोहम्मद बिन कासीम ने आक्रमण करून सिंध प्रांत बळकावला. दाहीर शर आला असतानाही त्याचे मुंडके धडावेगळे केले गेले. ते बादशहास भेट म्हणून पाठविण्यात आले. आणि अन्वनित अत्याचार आणि कत्तली घडवून लोकांचे धर्मांतरण करण्यात आले. हा झाला इतिहास. कृपया ह्यास कोणी धार्मिक वळण देवू नये. जे माझ्याकडे वारसाहक्काने आले ते मी ह्या कवितेत मांडले आहे. पुढे काय घडले हे सगळ्यास ज्ञात आहे. तक्षशिला , नालंदा जाळण्यात आल्या कारण एकाच आमच्या धर्मात असले ज्ञान नाही आणि पर धर्मा विषयी द्वेष . कन्नड लेखक एस एल भैरप्पा ह्याची सार्थ नावाची कादंबरी वाचावी त्यात त्यांनी ह्या विषयी लेखन केले आहे. कृपया एक लक्षात घ्या सिंध दाहीर हे विषय किंवा शब्द मी लोकांचे ध्यान आकर्षित करण्यासाठी वापरले नाहीत . कवितेखाली ती ज्या दिवशी लिहिली गेली त्याची तारीख पण आहे. ह्याआधी हि कविता ओर्कुट वर काव्याजली आणि मराठी कविता ह्या साईट वर प्रसिध्द झाली आहे. धन्यावाद