फ़िर तेरी कहानी याद आयी....!

पण निघाला माझ्यासाठी वटवट ;)

आता नाही करायची कविता म्हटलं कि ती होते'च खास...
नाही आत.. नाही बाहेर.... घेऊ कधी गळफास....
भयानक मळमळते आणि मुरडा पडतो अंतर्मनाला...
कातरत शब्द कविता होते आणि वाटतं अखेर....(ह्हा::::) श्वास सुटला...
माझ्याच अंतर्मनात आठवणी मग, टांगा खेळू लागतात ...
पिळवटून कल्पना गेल्यावर भसा...भस्स सांडू लागतात..
एक पान पूर्णपणे लिहिण्याआधीच चुरगाळलेलं...
पेनाचं बोंडुक नं थकता माझ्यासाठीच पुढे चाललेलं...
कवितेच्या वहीवर माझ्या तिनं केलेली च्याव च्याव...
नावं ही ठेवलीयेत अशी,की सामोसा आणि वडापाव...
असं ऐकताच तिचं चिडणं अन चंद्र जायचा बुडून...
"असली बया नक्को रे बाबा...!" म्हणायचा तोच शरं-मून...
मग कविताही जायची उडून, मच्छर मारणारी रात्र ...
गुडनाइट लावताना मच्छरदाणित तिच्या हातचं पत्रं..
आता तिचे अक्षर केवढे... आणि माझा चष्मा केवढा....
सज्जन साधू तरी दिसायचा पिऊन तर्र्र बेवडा...
डोळ्यांमधून झरणारं पाणी झटकतं.....
बळच तिची अठवण काढणं..माझं मलाच खटकतं..
"हे असं.. कविता गाळताना त्यापासून शिकायचं नसतं...
तर शब्दाशब्दांमधलं त्यांचं गाणं ऐकायचं असतं..."
हे असं मी म्हटल्यावर.. "नाही ब्वॉ आम्हाला अश्या कविता करता येत..!
आणि वळतोय बरं गुरं रानात,जणू नांगरतोय शेत"
शब्दांची बैलं आडोशाला तशीच, मी काव्याच्या पावसात..
सोबतीला पूर्ण हिरमुसून गेलेली कविता मात्र अंधारात...
मनात उबळ आली कि हे आठवत रहातं पुन्हा पुन्हा..
पेन लावलं कागदाला..एव्हढाच काssssssssय माझा गुन्हा??? :-/
नवोदितांच तेच (रड)गाणं मग उघडू लागतं जुन्या दप्तरांच्या वह्या...
.
.
.
"फ़िर तेरी कविता आयी, और मेरं मण बोंबल्या...अयाया..! अयाया..! अयाया..!"

- ©हल्लीच शिक्षित (काहि उणे-काहि अधिक+) ;)

अयाया..! अयाया..! अयाया..!"

अरारारा... फुटलो आहे! ल्येच्च बेक्कार...! *yahoo*