कश्या कश्याला मुकलो ते...

समोर तु उभी प्रसन्न वदना. मोकळा केश संभार. काजळ कोरलेले आतुर नयन

ओहो...!

अस्सं झालं होय !? मग... कसं वाटतय आता?

आठ दिवसानी धूर करुन घरी आलो.. समोर तु उभी-"उचकलेलीच नाsssssssssssss!!!???" सोवळा तुझा कार भार. आग ओतलेले तुझे नयन आठ दिवस होमं-हवना-शिवाय काहिच सुचत नव्हते.. तुला पाहिले अन उमगले. किति कित्ती धुर कटलो ते... ;)

खरं तर , कवितेच्या प्लॉट मधे प्रचंड पोटेन्शीयल आहे ...फक्त ... घाई गडबडीत उरकुन टाकल्याने कविता गंडली आहे ...