निवृत्तीनाथ केशवसुमारास... विडंबने तव सर्व जुनी मी स्मरतो आहे मनापासूनी आज तुला मी लिहितो आहे हक्कच होता! तुजला टाळ्या खूप मिळाल्या `कवी' तरीपण कशामुळे घुसमटतो आहे? कसल्या प्रतिमा? कसले जाळे? मला कळेना लिहावेस तू पुन्हा म्हणूनी धडपडतो आहे कविता नंतर; आधी विडंबन वाचत होतो आठवणींनी त्या सार्‍या गलबलतो आहे `रवि न देखे' ते ही कवी हा पाहू शकतो विडंबने करण्यास कशा घाबरतो आहे? घे विश्रांती; थांबव `क्षण'भर या कोलांट्या पण निवृत्तीचा मूड मला ना कळतो आहे सुचेल तेव्हा लिहीत जावे, काव्य-विडंबन हेच मागणे, हीच विनवणी करतो आहे म्हणून म्हणतो, बदला निर्णय; आणि म्हणा की- `आज नवी सुरुवात पुन्हा मी करतो आहे'