सोनेरी किरणं अंगावर पडली तशी त्याची चुळबुळ सुरु झाली किणकिण्या डोळ्याने पाहिले त्याने आजूबाजूला आज नेहेमीपेक्षा जरा जास्त लख्ख वाटत होतं काय की... थोडं जास्त दिसतही होतं पण तरी अजून काही पहावं असंही वाटत होतं त्याला धडपडत ऊठलं ते आपल्या चिमुकल्या पायांवर तोल सांभाळत आजूबाजूच्या अनुभवी जीवांना कळलं आता काय होणार आहे ते त्यांना एकीकडे आनंदही होत होता आणि थोडं दु:खही कारण आज 'तो' दिवस होता... कुठुनशी एक आदिम ऊर्जा अंगात भरून झोकून दिलं त्याने स्वतःला आसमंतात त्याने....त्या पक्ष्याच्या ईवल्याश्या पिल्लाने आणि ऐकू आली ईतर अनुभवी पक्ष्यांना ती चितपरीचित फडफड पंखांची 'मी उडालो आई' 'हो रे पिला, तू उडालास' जणू एक सोहळा साजरा होत होता आज त्या घरट्यात त्याने उडता उडता मागे पाहिलं आपल्या त्या लहान होत जाणा-या घरट्याकडे 'किती ऊबदार होतं आपलं घरटं!' क्षणभर पंख थांबले... ..... ..... पण क्षणभरच पुढच्याच क्षणी त्याने मान फिरवली गर्रकन, पंखात वारं भरून घेतलं आणि एक जोरदार भरारी घेतली आकाशात खुल्या हा 'क्षण'च महत्त्वाचा असतो कुठल्याही पिल्लाच्या आयुष्यात नाही का?