तूला आठवून, तूला गवसणे अन् शब्दांतून तूला सजवणे कधीही न्हवता छंद माझा तरीही मला तू, नकळत सूचणे अंगिकारू पाहील्या काही सवयी तयातून मज तूझी उकल व्हावी काय बरे त्या अद्भूत समयी नशा तूझी मज वरचढ व्हावी आठवणिंच्या प्रवासातले कही क्षण तूझे माझे, विरळ कधी होतच नाही तूझ्या माझ्या नात्याते धागे विरळ कधी ते होतच नाही तूझी कंती, खट्याळ लाजरे हसू, तूझा आवाज प्रितीचा तूझ्या सावळा साज नकारातम्क तूझा होकार नाही रागाला कोणताही आकार घायाळ करती नाजूक नयन अगदी तूझ्या मनाचे दर्पण स्पर्श कोमल तूझ्या हाताचा होता ह्रीदयाचा ठोका चूकतो पटकन मिठीत तूझ्या आगळीच दूनिया तरंग उडती मनी माझीया नको दूरावा, नको विरंगूळा आ

सांजेच्या व्याकुळ वेळी का गोकुळ बाधा होते? आभाळ दाटते तेव्हा मन राधा राधा होते.. साहवे मला ना जेव्हा काहिली तनूची उष्ण, आवेग असा वा-याचा भासतो जणू की कृष्ण.. मिटताना डोळे माझे कुशीत मजला घेतो, रोज मला उठवाया पाऊस होउनी येतो.. घनघोर बरसतो वेडा दिवस असो वा रात्र, रुजवात सुखांची नवथर भिजवुनी सारी गात्रं.. (ही राधा खास रातराणीसाठी....:))