उगवला प्रेमिकांच्या सोहळ्याचा दिन वाजत गाजत त्याच्या हृदयाची वाढली होती धडधड तिच्याही काळजात होत होतं लकलक कारण तो होता ट्रेडमिलवर धावत आणि तिच्या लेकीच्या व्हॅनचा हॉर्न होता वाजत दिले तिने त्याला आवर्जून फूल पण होतं ते डब्यातलं कोबीचं फूल निघाला मग तो एकटाच लॉंग ड्राईव्हवर कारण होतं त्याचं ऑफिस नगर रोडवर पोहोचला एकदाचा तो ऑफिसला होतीच 'ती' तिथे सोबतीला सुरु झालं त्याचं आणि तिचं गूज म्हणला तो तिला दिवसभराची राणी माझी तूच तिचाही 'तो' होता घरात सोबतीला देईना तिला एकही क्षण फुरसतील कॉम्प्युटरची सिस्टीम होती त्याची 'शिरीन' अन घरकामाचा रगाडा तिचा 'फरहाद' मावळला दिनकर अन झाला त

आयुष्याच्या उतरणीला सगळे बोट दाखवतात तु किती मुर्ख आहे म्हणून सारे हीणवतात माणुसकीच्या नात्यानं जमेल तेवढे करत होतो स्वतःच्या स्वार्था आधी जबाबदारीला पुढं ठेवत होतो तीच जबाबदारी आता मुर्खपणा ठरते ज्यानां आधार दिला त्यांच्याच कडुन कळते जेव्हां चुकत होतो तेव्हां बरोबर म्हणायचें गणित नाही कळाले आता बरोबर वागताना मार्क शुन्य पडले आता काय उपयोग हे सगळं बोलून जेव्हा हातातले सारे पक्षी गेले उडून मेल्या सगळ्या भावना बोथट झाल्या संवेदना पण आतला माणुस काही मरत नाही माणुसकीचा लळा काही सुटत नाही शहाण्यांच्या जगात हे आसचं चालायच "शहाण्या" लोकां कडून कस जगायचं हे नव्यानं आता शिकायचं माणुसकीच्या

आभाळातून बरसून ही पानावरच्या दवासम अस्तित्व मिसळायच नाही वाहायच नाही.. अनाहूतपणे भेटून ही स्वप्नांचा कापसासम स्पर्श बांधून नाही हूरहूर नाही.. भेटीची ओढ असूनही अनवट वाटेसम गूढ टाळणार नाही विसरणार नाही..