आमची प्रेरणा प्रदीप कुलकर्णींची सुरेख गझल तू म्हणे केव्हातरी...! ........................................... तू पुन्हा केव्हा जरी...! ........................................... ... आज मज थोडी उशीराने सकाळी जाग आली! कालच्या रात्री जराशी वारुणी मी जास्त प्याली! रोज मी माझ्या मनाला सांगतो की आज नाही... आणि संध्याकाळ होता बारची मी वाट चाली! चालली आहे हिच्याशी ही कधीपासून मज्जा... प्रश्न बापाने तिच्या हा टाकला होता निकाली!

प्रतिक्षा.....! प्रतिक्षेत सखे तुझ्या.. कसे मन.. सैरभैर झाले.... ओठांवर मग.. तव विरहाचे.. आर्त गीत उमटले... नकळत होई भास पुन्हा ग... तव स्पर्शाचा क्षणोक्षणी.... मंद चंदनी गंध तुझा मज... लावी पिसे ग.. मनोमनी.. आतुर तव भेटीला नभ.. मृग थेंब बनुनी बिलगले.. ओठांवर मग ....... [१] वाटे मजला सौधामध्ये... असशील बहुधा तु अजुनी... वळूनी बघता होई हसे.. मज चंद्र खुणावे..तो गगनी... त्या बिंबातुन तव प्रतिमेचे... रुप निशी प्रकटले... ओठांवर मग .......[२] रेशीमस्पर्शी मीठीत तुझीया...वाटे मज मी.. स्वर्गी असे.. तुझ्या नि माझ्या प्रीतिचे गे... सुंदर घरकुल मनी वसे.. परि ना कळले..

मज छेडती अवेळी ते सूर भैरवीचे करती अगम्य खेळी ते सूर भैरवीचे भिजुनी तुझ्या स्मृतिंनी माझ्या मनात ओली ती रात्र पावसाळी अन् सूर भैरवीचे भुलवून या मनाला मज दूर दूर नेती हलकेच सांजवेळी ते सूर भैरवीचे माझ्या मनातली मी गीते दिली तरीही गाती तुझ्याच ओळी ते सूर भैरवीचे स्वप्नात साद देते मज पैलतिरी इवले घर एक चंद्रमौळी अन् सूर भैरवीचे घननीळ सावळ्याची ती पावरी घुमावी श्रवणात अंतकाळी, जणु सूर भैरवीचे

अवलिया साहेबांच्या गंभीर कवितेमुळे काही सुचेनासे झाले मग हा गंभीर्पणा दुर करण्यासाठीच हे विडंबन अवलिया साहेब.

बोलली नाहीस कधी न सांगताच पण काही मज उमजली होती सखे तगमग अलवार तूझी मिटल्यास पापण्या तू पण रुद्ध डोळ्यांमधली मज जाणवली होती आतुरता व्याकुळ तूझी मिटलेल्या ओष्ठकळ्या कबुलणार नाहीस तू सखे ओळखली होती मुग्ध हळवी प्रीत तूझी वृंदावन डोळ्यांमधले तू गं राधा कृष्णमयी गोकुळात विरघली होती मुक नि:शब्द वेदना तूझी विषप्याला अमृत झाला श्यामखुळी तू वेडी मीरा कृष्णात मिसळली होती स्निग्ध शांत चेतना तूझी मज कळली नाही कशी खुण आपल्या नात्याची सखे मीच हरवली होती धुंद ओढाळ मुरली माझी विशाल