वाटते तुझ्यावर काही लिहावे मनातील भावनांना कागदावर निरखावे न्याहाळताना तुला, तंद्रित जावे सहवासी तुझ्या वाहवून यावे. शब्द शब्दांना जुळवून घ्यावे सुगंधी रचनी तुला हुंगावे शाईतून तुझे प्रेम पाझरावे. मखमली लालीत तुला पसरावे. वाचताना तुज ओठ हसावे डोळ्यांतून भाव पाझरावे दाखवताना तुज हे शब्द तुझ्या ओठचा शब्द व्हावे.

अप्सारानी श्वापदाना भाळाणे नाही बरे.. माणसानी माणसाना टाळणे नाही बरे.. चुकवली जरी उत्तरे नशिबाने कधी.. वेदनानी वेदनाना जाळणे नाही बरे.. दाखावली 'करुणा' पारध्याने कधी.. हरिणानी पारध्याला नीहाळणे नाही बरे.. नाकारली जरी कवीता रसीकानी कधी.. अक्षरानी अक्षराना हेटाळणे नाही बरे.. ग्रिष्र्माच्या झेलुन ज्वाळा सावली झाले कधी.. श्रावणाच्या ऐनवेळीचे वागणे नाही बरे.. अज्ञाताच्या गर्दिला तु वाहतो श्रद्धांजली.. यादीत त्या नाव माझे गाळणे नाही बरे.. मेलो जरि असलो आम्ही कधी काळी .. असे सहज आम्हाला तुम्ही विसरणे नाही बरे.. स्वर्गाच्या ऐवजी नरकत गेलो आम्ही कधी .. नावाच्या अलीकडे 'स्व' लावणे नही बरे..

(विडंबनाच्या विडंबनाचं विडंबन) एका (म्हातार्‍या) कवी कडून प्रेरणेतून प्रेरणा देवाने मुलींना असं का बनवलं? की बघताच ती मला आई सारखं वाटावं सगळ्याच स्त्रीया मला आई सारख्या वाटतात पण तिने कुणाही बाळाला मिठीत का घ्यावं? कुणाचे डोळे,तर कुणाचे ओठ प्रत्येकीचा काहीतरी वेगळाच गुण प्रेमळ माझं मन,नाही आई म्हणत नाही पहाताच तिला मन येतं भरून कुणी हसून आपलंसं करतं कुणी लाडावून हृदयाजवळ घेतं प्रत्येकाची खूबी निराळीच असते मग आपली आई कुठे आपलाजवळ उरते कुणी अंगाई म्हणून झोपवतं कुणी मांडीवर घेऊन शांत करतं किती तर्‍हा झोपवण्याच्या असतात मन हे वेडं प्रत्येक चेहर्‍यात फसतं सगळ्याच आया कमाल करतात नको नको म्हण