आमची प्रेरणा सुवर्णमयीताईंची 'आय विश' ही कविता! ;) मराठी जालावर मोजक्या वर्षांचे नवकाव्य मागे मी वाचत वाचत. पद्यविभागात दिसणार्‍या नवकविता पाहून 'कर्म, कर्म' म्हणत होतो मी. वाचकांना वाचवण्याकरता दिल्या ढुशा मी त्या नवकवितांना ..कित्येकदा त्याने उंचावर दिसणार्‍या गोमट्या कविता बघितल्या..चढला वरती एक कल्पना घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश मर्ढेकर, आरती प्रभू , ग्रेस, धामणस्कर' डोक्यात आणखी एक कल्पना घेऊन गुळगुळीत कागदावर सुसाट पुढे लिहीत गेला.. मी वाचेस्तोवर एका वाचकावर नवकविता ठेवून ..गेला पुढे . मी धास्तावलो..

तीनचाकीवर तीन वर्षाचा मुलगा मागे मी चालत चालत. रस्त्यावर दिसणारी गांडुळे पाहून 'वर्म, वर्म' मोजत होता तो. गांडूळांना वाचवण्याकरता दिली दिशा मी त्याच्या सायकलीला ..एक दोनदा त्याने कडेला दिसणारी रानटी फुले बघितली..उतरला खाली एक फूल घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश माय मॉम , डॅड, ताई, आज्जी' हातात आणखी एक फूल घेऊन उतारावर सुसाट पुढे निघून गेला.. मी जाईस्तोवर एका गांडुळावर बूट ठेवून ..गेला पुढे . मी रागावले.. बोलले त्याला.. तो मागे फिरला, वाटेत अनेक मेलेली गांडुळे होती..

ऐकताय ना .... तिकीटपण लावुन पाहिलं, तर मुख्यमंत्र्याच्या कार्यालयातुन फोन आला .. बाईसाहेब येताहेत साहेबांच्या सोबत.. दोन 'पास' तयार ठेवा..! दुसर्‍या दिवशी समाधीशेजारी , तात्पुरते बंकर्स बांधण्यात आले , साहेब येणार दर्शनाला, सुरक्षा नको? जन्मभर बापुंची सोबत केलीत ..., मृत्युनंतर तात्पुरता का होईना ... मशिनगन्सचा शेजार ...(?) एवढी निर्घुण थट्टा..., कोणी केली होती का हो तुमची ...? त्या अशक्त वृद्धाबरोबर.. किती निर्धास्त, सुरक्षित होतात...! आता शस्त्रांच्या सोबतीत.. जाणवतेय ती सुरक्षा..तो निर्धास्तपणा ..? चला....., निदान मी तरी निर्धास्तपणे जावु शकेन जन्म - मृत्यु कार्यालयात.., माझ्याच जिवंतपणाचा

हे असे पुन्हा, डोकावणे बरे नाही. चालताना उगाच, वेडावणे बरे नाही. मनी दाटले भाव, लपवणे बरे नाही. मज स्मरते ती वाट, थबकणे बरे नाही. आता तुझे चोरुन, मज वाचणे बरे नाही. तु चाल पुढे, मागे वळुन, उसासणे बरे नाही. हे माझे तुला आता, विसरणे सुरु झाले. तुझे असे मनात माझ्या, रेंगाळणे बरे नाही. विशाल कुलकर्णी