सहज एक दिवस विचारल तिला सखे मी तुला काय आणु ? थोडीशी फुल,थोडेसे मोती आणि चांदण आण ओंजळ्भरून मनात म्हणालो स्वतालाच प्रेम भलतच महाग असत जमल तर वार्‍याची झुळुक नाहीतर जाळणारी आग असत ओंजळभरून फुल एक दिवस तिला नेउन दिली काय सांगू आनंदाने सखी मझी हरकून गेली आज फुल दिली उद्या मोती देइल ओंजळ्भरून चांदण माझ्यासाठी घेउन येइल शेवटी एक दिवस सांगितल तिला चांदण तर खूप दूर आहे मी तुला मोतीही देउ शकत नाही तुझी एवढीशी इच्छा माझ्याकडून पूर्ण होउ शकत नाही क्षणभराच्या शांततेनंतर सार आभाळ भरून आल माझ चांदण माझ्या समोर रीमझीम रीमझीम बरसून गेल किती

तोंडी लावायला चंद्र अन चांदण्याची चटणी मिरचीची गरज नाही, डाळीला सुर्याची फोडणी राहु अन केतु जरा जास्तच तिखट गडे राहुचे करु भजे अन त्या केतुचे वडे शनी जाणारच नाही कधी आपल्या वाटेला जिलेबीसारखी त्याची कडीच लावु आपण ताटाला बाकीच्या लघुग्रहांना श्रीखंडात टाकु अन मग जोडीने श्रीखंड पुरी चाखु आख्खी पृथ्वी ठेवली असती तुझ्या हातावर पण मग काय ठेवणार शेषनागाच्या डोक्यावर जरी असतील आपल्या घराला पत्रे तुझ्या दिमतीला ठेविन सगळी नक्षत्रे बाकीचे ग्रह असुदे ना सये आकाशात रातीला एखादा तरी चमकेल ना तुझ्या डोळ्यात माझ्या परिवलानाचे कारण पण तुच अन परिभ्रमणाचा केंद्रबिंदु पण तुच कळतय ना तुझ्या-माझ्यातले आकर

(हि कविता हे मला सुचलेलं एक विडंबन आहे. मिलींद इंगळे यांच्या "गारवा" या अल्बम मधील 'पुन्हा पावसाला सांगायचे' यावरुन सुचलेले. मिलींद इंगळे यांची माफी मागून हे सद्य परीस्थिती दाखवणारं विडंबन टाकत आहे) पुन्हा पावसाला सांगायचे किती वेळ असे दडून रहायचे तुझ्या लांबण्याने दरी सुकली हिरवी वनराई जळू लागली ढगांनी किती दूर धावायचे पुन्हा पावसाला सांगायचे किती वेळ असे दडून रहायचे तेव्हढ्यात मला पाऊस दिसला जमीनीवर बरसण्यास होता आसुसला मला बघून खिन्न हसला....

माझ्या मनाला नाही पटंत तिला नसेल ना हे रुचत सगळ्या जगाचं तुला कळतं दुस-याचं मन बरं दिसतं मग बसतो रडत कुथत किति झाले अंक मोजत, मग रडत बसण्यापेक्षा आणि अंक मोजण्यापेक्षा करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ ती फक्त छान आहे, हे काय महान आहे, रूप वगैरे झूठ आहे पुस्तकी ग्यान पाठ आहे खरं , तू एक माठ आहे न संपणारी ही वाट आहे कधी , त्या रुपाच्या धुंदीत, सुंदर , एका गाण्याच्या गुंगीत करायचं ते करून टाक , विचार तुझा चुलीत टाक ॥ दैवावर तुझा प्रचंड विश्वास स्व्प्ने असती केवळ भास अरे आव्हान दे कधी दैवास घेउन बघ एक मोठा चान्स प्रेम सजवेल मग तुझी आरास चालु होइल एक अध्याय खास अशाच कवितेने प्

आजकाल कुठेही, कसाही...; पण पाय माझा घसरतो........... सोकावलेला सहकारी नेहमी सांगतो अंडर द टेबल व्यवहार करायला शिक आदर्श, नितीमत्ता आणि सोकॉल्ड संस्कार अलगद वेशीवर टांगायला शिक मी कसाबसा स्वत: ला तयार करतो संस्कारांना मनाच्या अंधार्‍या कोपर्‍यात कोंबतो नेमकं तेव्हाच माझाच आरशातला चेहरा ... माझ्याकडे पाहून खुदकन हसतो ..... .........................आणि पाय माझा घसरतो ! चालता चालता मी हजारवेळा थबकतो रस्त्यावरची चालती-बोलती सौंदर्यस्थळे पाहून नकळत जिव माझा कसानुसा होतो त्यांच्याकडे पाहत मी स्वतःलाच समजावतो परस्त्री मातेसमान हे आता विसरायला हवं असं म्हणत स्वतःलाच फसवायला बघतो नजरा चुकवत मान वळवून