कसे सांग पाय थकले, वाटेतच रंग विटले श्वासातच माझ्या उतरले घन काळे हृदय मागते मागते मागते दे रे कान्हा उन्मळून टाकणारी लखलखती ज्वाला आर्त माझी हाक जीभ सोलून नटली हरेक उपकाराबरोबर रात्र-बेरात्र झोपली सोसण्याचे बळ खिळ्यासारखे ठोकताना कान्हा चोरशील का ह्या अस्तित्वाचा काला? हे काही स्वर डोळ्यांमध्ये राहिलेले स्वप्नांचे अनौरस क्षण त्यांच्यामागे वाढवलेले आशिषांच्या भोगतो घडाभर जखमा कान्हा माझ्या झोळीत एक सुदर्शनी शिवी घाला! ---- ह्या चारुकेशी बरोबर वाचा ------

काही दिवसच असे असतात विस्कटलेल्या घरात गोंगाटाच्या घेरात उधाणलेल्या भरात तरीही सुरात आपण म्हणतो दिवसभरात काहीच नाही झाल सरळ त्याला मात्र पडत राहते अशाच अनवट क्षणांची भुरळ आपण त्याला बसवत राहतो वेळापत्रकाच्या चौकटीत त्याला मात्र नसत अडकायचं रोजच्या घोटीव कटकटीत धावत राहतो आपण त्याच्या मागे, हातात ताट आणि बोटात घास घेवून, कातावत तो मात्र पळतो अंगणात अर्ध्या चड्डीत, बरबटलेल्या तोंडाने खट्याळ हसत , वेडावत त्याला असत भिडायचं आभाळाच्या गाण्याला आपल्या मुठीत भरायचं चांदोबाच्या नाण्याला डोळ्या पुढचं धुक आपल्या सरतच नाही निरागस आर्जव त्याचं दिसतच नाही झपाटलेल्या क्षणांनी विणलेला दिवस दिवसभर उनाडू

काही वर्षापूर्वी बार्न्सच्या पुस्तकभांडारात आवडतीच्या सिंगलशॉट मोका सकट मी. दिशाहीनतेचे डर्टी हॅरी फोर्टी फोर मॅग्नम खेळवत... आजूबाजूची टेबले एकटेपणाच्या गर्दीने व्यापलेली तेव्हा भेटले होते पहिल्यांदा दहा तोंडाचे ते मूल लॅगरांज बिंदूचा रोग झालेले... लहानपणी आईने सांगितलेली धृवाची कथा... अढळपदातला अध्याहृत बंदिवास... डर्टि हॅरी रोखल्यावर आत्मभानाला सुटलेली घाण ह्यांच्यात बुडवून घेतले होते सारे वेडेबागडे शब्द दहा तोंडाच्या मुलाने रचलेल्या रचना रोशोमान सावल्यांचा खेळ... माझे हरवलेले डर्टी हॅरी, विभक्त झालेले एकटेपण आणि फोस्टर केअर मध्ये असलेले ते मूल माझा अढळपदाकडाचा बुर्ज्वा प्रवास कालच्या पानाव

मी एक फळा... प्रत्येकाच्या आयुष्यात रंगांची ऊधळण करणारा........ रंग माझा काळा नांव माझे फळा, घर माझी शाळा, जीथे पिकतो उद्याच्या सुजाण नागरीकांचा मळा, हेडमास्तर इथले मालक विद्यार्थी त्यांचे बालक, आई वडीलांनंतर हेच आमचे पालक, ह्याच फळ्यावर गीरवतो अनेक विषयांचे धडे, त्याचमुळे जीवनात प्रत्येकाचे पाऊल पडते पुढे.... असा मी असलो जरी काळा तरी जीथे पिकतो उद्याच्या सुजाण नागरीकांचा मळा सुजाण नागरीकांचा मळा.......