माझा गांव, अता गांव नाही राहिला. नदीचा ओढा अन ओढ्याचा नाला झालाय. तुंबलाय, बरबटलाय, आणि सडलाय पण. पुर्वी दाट वडांच्या सावलीत गार निजायचा आज रखरखत्या इमारतींत तगमगतोय. सुटू शकत नाही. निसटु ही शकत नाही. नाही, तसा प्रयत्नच होत नाही. रानं काळवंडलित पूर्वी ती फुलायची अता त्यांचे लिलाव होतायत. आजु-बाजुने, आडवा-तिडवा नुसता फुगत चाललाय. डाम्बरी नांग्या फुटताय त्याला इखान् डबडबलेल्या. भुलवतोय मला, तेवढेच आतून छळतोय मला माझा गांवअता माझा राहिला नाही.

लंचटाईमला कळलं मला डब्यात लाडू होता दिला तिरीमिरीने झटक्यात उचलून खिडकीबाहेर फेकून दिला आठवड्यापूर्वी तरसलो होतो जेव्हा भुकेने कासावीस झालो होतो जेव्हा ए रासभग्रासा तेव्हा तू कुठं होता? घरी येता संध्याकाळला टॉमी कुत्रा फार आनंदला घातली कमरेत लाथ त्याच्या शेपूट हलवत जेव्हा आला लहान होतो मी जेव्हा दोन कुत्री चावली जेव्हा ए दगाबाज कुत्र्या तेव्हा तू कुठं होता? बाबा मी पडलो मी गाडीवरून सांगे मुलगा जवळ येऊन मोडक्या हाताकडे न पाहता ओरडलो त्यालाच मी उलटून शाळेत जायचो मीही जेव्हा सायकलवरून पडायचो मी जेव्हा ए सैतानाच्या पोरा तेव्हा तू कुठं होता? फाटका माणूस होता मार खात फिरायला होतो जेव्हा मी जात