हे लिखाण भटकंती सदरात टाकावे की जनातलं मनातलं या सदरात, या संभ्रमात होतो शेवटी इथे लिहायला सुरुवात केली. सकाळी साडेसात-आठची वेळ म्हणजे हातघाईची, जणू काही रात्रंदिन आम्हा युद्धाचा प्रसंग. मुलींची शाळेला जाण्याची घाई, माझी आणि माझ्याहून चांगल्या अर्धांगिनीची (Better-half हो, तीही हा धागा वाचणार ना, म्हणून लिहिलं!) कामाला जाण्याची घाई. आजचा दिवसही काही वेगळा नव्हता, except रिपरिप पडणारा पाऊस आणि गच्चं भरलेलं आभाळ. हैद्राबादचा पाऊस हैद्राबादी लोकांसारखाच आळशी आहे पण जनरली तसा शहाणा आहे.

'पहिला पाऊस पडतो तेंव्हा एकच काम करायचं... हातातली कामं टाकून देऊन पावसात जाऊन भिजायचं!' महाराष्ट्रात भटकंती करणाऱ्या प्रत्येकाला हि कविता शोभते, कारण आपला सखा सह्याद्री त्याला साद घालत असतो. मग आपल्या शहरातल्या रस्त्यावर पावसात किंवा घराच्या गच्चीत जाऊन भिजायचं कि सरळ सह्याद्रीला जाऊन भिडायचं?? हा प्रश्न आपल्या सर्वांना उद्भवतो आणि अर्थातच त्याच होकारार्थी उत्तर हि आपलं तयारच असतं. मग आपल्या सारखे डोंगर भटके, निसर्गप्रेमी किंवा नुकताच फोटोग्राफी चा छंद बाळगणाऱ्या मित्रांची यादी समोर येते अन फोनाफोनी सुरु! कुणाच्या तरी आईला पटवून सांगावं लागतं तर कुणाच्या मोठ्या भावाला कटवून जावं लागतं.

हिमालय, रॉली आणि मी. भाग १ : लेह - तुर्तुक माझा एक आवडता चित्रकार आहे, व्हिन्सेंट वॅन गॉग. सढळ हाताने आणि अतिशय कल्पकतेने केलेला रंगांचा वापर ही याची खासियत. कॅफे टेरेस ऍट नाईट हे त्याचे तैलचित्र बघितले आणि त्यावर फिदाच झालो. निळ्या आकाशाच्या पार्श्वभूमीवर केलेला पिवळ्या रंगाचा वापर अफलातून आहे. याची चित्रे अतिशय ओबड-धोबड असली तरी एकंदर मांडणी आणि रंगसंगतीमुळे काळजाचा ठाव घेतात. फ्रांस मधल्या या चित्रकाराची चित्रं प्रत्यक्ष बघण्याचा योग आजतागायत कधी आला नाही पण माझी ती हौस हिमालयाने नेहमीच पूर्ण केली.