स्वप्नात रंगलेल्या चित्रातल्या कळ्यांनो फुलणे तव बघाया मी अधीर झालो फुलतील फुले तुमची देतील गंध ह्रदया रंगूनी टाकतील अन माझ्याही जीवनाला फुलबाग मग कदाचित मनीही फुलेल माझ्या मन ही म्हणेल गाणे जुळवूनिया सुरांना पसरेल गंध तुमचा गंधीत होई माती होईल पूर्ण गाणे जुळुनी नवीन नाती फाकेल सूर्यबिंब पसरेल दश दिशांना माझेच नवे जग हे दावीन जीवनाला पण ह्या मनास वेड्या सांगू कसे तुम्हाला फुलण्यास वेळ नाही चित्रातल्या कळ्यांना

कालचीच असावी तशी आठवते ती गोष्ट फाटकाबाहेर तुझी वाट पहाताना थकली नव्हती रविवारची आळसावलेली सकाळ आणि तू आलीस, सावळी-सुंदर, किरणांचं पाणी प्यालेले ओले केस घेऊन, सुगंधी.. पाकळ्यांवर दवं सावरणाऱ्या शेलाट्या निशिगंधासारखी. आणि दिसलीस फलाटावर वाट पहाताना त्या घुसमट गर्दीतही तुझं हसू तेवत होतंच तेच आठवतं अजून तुला आठवताना.. पण तुला जाणवले का माझे हात हासत 'दे टाळी!' म्हणताना कधी? जेंव्हा हिंडलो निवांत फुटपाथवर पुस्तकं धुंडाळत असू देत कितीही फसवं आता पण काही घडलं नसतं का निराळं? जेंव्हा तू बोलत होतीस भरभरून जाणाऱ्या क्षणांना थांबवणाऱ्या स्वप्नांबद्दल.. आणि प्रवास थांबूच नये वाटलं होतं मूक पाषाणशिळां