अल्झायमरग्रस्त वृद्ध भाऊसाहेब म्हणजे जणू अजाण बालक.जानकी वहिनींसाठी पति पत्नीतील संवाद कधीचाच संपुष्टात आला होता.भाऊसाहेबांशी शब्दांच्या भाषेत केलेला संवाद म्हणजे जणू भिंतीशी संवाद करणं.साहजिकच दैनंदिन बाबींसाठी जानकी वहिनींनी शब्दाबरोबर अभिनयाची कास धरलेली. गेल्या आठवड्यात अचानक थंडीची लाट आली.मूल झालेल्या भाऊसाहेबांनी घरच्या मंडळींची नजर चुकवून कसं कोण जाणे पण फ्रीज ऊघडून पेप्सीची बाटली तोंडाला लावली.परिणामी शिंकांचा सपाटा सुरू आणि आसपासच्या मंडळींवर शेंबडाचं तुषार सिंचनही! सारं काही समजत असलं तरीही क्षणभर का होईना जानकी वहिनी रागावल्या आणि अभिनय करीत म्हणाल्या -खिशातलं कुठे आहे?ते तोंडावर

परप्रांतीयांचे लोंढे येतच होते. मुजोर राज्यकर्त्यांच्या अमानुष अत्याचारांना बळी पडलेल्या त्या लोकांना हे शांतताप्रिय राज्य खुणावत होतं. त्या लोंढ्याबरोबर आलेल्या, अनेक दिवसांच्या प्रवासाने शिणलेल्या, त्या झोपलेल्या किडकिडीत मुलाला सैनिकाने उठवलं. ‘कोण रे तू? कुठून आलास? तुझे आई आणि वडील कुठे आहेत?’ तो दचकून जागा झाला. प्रवासात सहस्रवेळा त्याच्या आई आणि वडिलांची चौकशी लोकांनी केली होती आणि दर वेळी नको नको वाटत असतानाही, त्यांच्या झालेल्या अपमानाचा, छळाचा आणि खुनाचा तो काळा भूतकाळ त्याच्या डोळ्यासमोरून जात नव्हता! दूरवर दिसणाऱ्या तक्षशिला विद्यापीठाकडे पाहत तो म्हणाला, ‘मी विष्णुगुप्त चाणक्य.

" आता २७ दिवस ICUत झाले आहेत. गेले ७ दिवस व्हेंटीलेटरवर. तुम्ही आता काहीतरी निर्णय घ्या." "अस कस म्हणतोस तू. परवा किडनी काम करत नाही म्हणालास , आणि सकाळी परत सुरु झाली न." "मी उपचार सुरू ठेवतो, तुम्हीच बघा. घरचाच पेशंट म्हणून सांगतोय. चांगले ९५ वर्षे आयुष्य जगले आहे. " आईची नजर मिटींग सुरू झाल्यापासून शुन्यात. ताईच्या डोळ्यातले पाणी खळत नव्हते. "किती लागले रे आत्ता पर्यंत?" "११ लाख" "बंड्या, स्वतःचे निर्णय स्वतःच घ्यावे लागतात" अण्णांचे नेहमीचे वाक्य आठवले आणि तिरीमिरीतच उठून ICUत त्यांच्या जवळ गेलो. नेहमीसारखा हाक मारुन अण्णांच्या डोक्यावरुन हात फिरवला.

कुरूप राणीने देशातले आरसे फोडून टाकले. तळी, विहिरीसुद्धा बंद. पण जसिंताच्या अप्रतिम सौंदर्याचं वर्णन वॅलेंटिन तिला प्रेमभराने सतत ऐकवत असे. एके दिवशी दोघांचं लग्न ठरलं. मग आली थेरडी भिकारीण. राणीने पढवलेलं गरळ ओकून गेली.. "किती ग बाई कुरूप तू! काय ते तिरळे डोळे..काजळासारखा चेहरा..पिवळे फताडे दात..विद्रुप कान.." दुखावून, शरमून जसिंताने लग्नाला नकार दिला. वॅलेंटिन म्हणाला, "च्च! आरसा हवा एखादा...चल राणीकडे." "बापरे, किती भयाण दिसते ही." राणी हसली. "डोकं फिरलंय राणीचं! " वॅलेंटिन भडकला. "उडवा त्याचं डोकं." कुऱ्हाडीचं पातं लख्खकन चमकलं. क्षणभर आरशात एक सुंदर चेहरा..