सर्वांनी डबे उघडले आणि त्यातले जिन्नस चवीपुरते वाटून घेतले. त्याच्या डब्यात चपातीच्या घडीत लोणच्यातल्या चार मिरच्या होत्या. मित्र म्हणाला, ‘लोणच्यानं मजा आणली! उद्याही घेऊन येना थोडं.’ त्याचा घास घश्यातच अडकला. भरून आलेले डोळे कुणाला न दिसेलसे पुसत म्हणाला, ‘माफ करा मित्रहो! हे लोणचं मी पुन्हा कधीही आणू शकणार नाही.’ दोन आठवड्यांपूर्वी एके सकाळी त्याची आई कार्डिअॅक अॅरेस्टने गेली. भावाघरी धावला तो, पण कुणालाच काही करता आलं नाही. सगळं आटोपल्यावर घर सोडताना, जाण्यापूर्वी चारच दिवस आईने घातलेलं लोणचं प्रत्येकाने छोट्या बरणीतून आठवण म्हणून घेतलं. ते कधीच संपू नये असं त्याला वाटत होतं.

"प्रत्येकवेळी काही झालं तरी मीच...." तिचं वाक्य पूर्ण व्हायच्या आधीच तो कडाडला. "काय मी मी लावलंय सारखं.मी हे केलं मी ते केलं. मला जसं जमतय तसं मी करतोय. कधी कसलीच तक्रार करत नाही तुझ्याकडे. तु म्हणालीस म्हणुन चाललोय ना मुलीच्या शाळेत मिटींगला. ऑफिस मद्धे कामाचे डोंगर पडलेत त्याचं आधीच टेन्शन आलंय तरी काही बोललो का ? उतर ईथेच" असं म्हणून त्याने कारचा दरवाजा उघडुन तिला खाली उतरवलं. "प्रत्येकवेळी काही झालं तरी मीच सॉरी म्हणायचं. चुक कोणाचीही असो" तिने मनातल्या मनात मघाचे वाक्य पूर्ण केले.आता त्याचा राग कसा घालवायचा असा विचार करत, तिच्या कामांचा ढीग पूर्ण करायला ती ऑफिसमद्धे निघाली.

"हॅलो..प्रदेशाध्यक्ष साहेब..तात्याराव बोलतो" "हा बोला.." "आमच्या तिकीटाचं सांगणार व्हते तुमी?" "तिकीट कन्फर्म आहे तुमचं ह्यावेळी..खोके पाठवा आन तयारीला लागा निवडणुकीच्या" "बरं...करतो व्यवस्था.." काही दिवसांनी.. "प्रदेशाध्यक्ष..गेम खेळू नका आमच्यासोबत..आप्पासाहेबाकडून पन खोके मागवल्याची खबर लागली आम्हाला" "विश्वास नाही का आमच्या शब्दावर?

दरवाजा उघडला. तर हा! समोर गुलाबासकट गुलाबाची कुंडी घेऊन... (हम्मम... मवाली कुठला...) (तेवढ्यात बाबांचा प्रश्र्न..) कोण आहे गं? मी चाचपडत... गोंधळलेल्या अवस्थेत काही बोलणार तोच. बाबा बोलले "रोपटे घेऊन आलाय... हा ये रे! तिकडे गॅलरीत ठेव..." त्यानेच दिलेल्या कुंडीतलं गुलाब त्याच्या उशाशी ठेवून मी निघाले... निघण्यासाठी दरवाजा उडण्या आधी पुन्हा एकवेळ वळुन त्याच्याकडे पाहीलं. तो एकटक माझ्याकडे पाहत होता. आजुबाजुला स्तंब्धता, शांतता आणि व्हेन्टीलेटरचा भीतीदायक आवाज. माझे डोळे बांध फुटावा असे वाहत होते... मी दार उघडला आणि मेंहदी भरलेल्या पावलांनी धावत सुटले...

तो आज चालतच निघाला. ऑफिस आगदीच हाकेच्या अंतरावर नसलं तरी वेळेत निघालं तर बॉसच्या शिव्या खायच्या आत पोहोचण्या एवढ्या अंतरावर होतं. दोन चौक ओलांडून पुढच्या वळणावर तो वळला. शेजारच्या वेड्यांच्या इस्पितळाच्या दहा फुटी लाकडी कुंपणा पलीकडून एकाच गलका झाला. ‘’१२..१२..१२............’’ तसा तो रोज या रस्त्याने येत नसला तरी जेव्हा या रस्त्याने जायचा तेव्हा नेहमीच असे वेगवेगळ्या आकड्यांचे कोरस त्याच्या कानी यायचे. नाही म्हटलं तरी आज मात्र त्याचं कुतूहल चाळवलंच.