Skip to main content

मिसळ पाव कट्टा, पुणे

लेखक डॉ.प्रसाद दाढे यांनी रविवार, 23/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
मित्रहो, काल आम्ही पुण्यातले मिसळ-पाव.कॉम प्रेमी एकत्र जमलो होतो..मजा आली. सविस्तर वृत्ता॑त विजुभाऊ लिहितच आहेत, तोपर्य॑त हे फोटो पाहा..

शिक्षण-प्रयोग-स्वप्ननगरीच्या धरतीवर, स्वप्न साकार होई पर्यंत

लेखक संजीव नाईक यांनी रविवार, 23/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
भावधारा अकॅडमी शिक्षण-प्रयोग-क्रेन्द्र स्वप्ननगरीच्या धरतीवर, स्वप्न साकार होई पर्यंत जो जीवन-सुखाच्या शोधात आहे. ज्याला दु:ख नकोय. जीवन जन्मतः पराश्रित आहे, म्हणून सुखी कसं व्हायचं आणि दु:खाला बाजूस कसं सारायचं -- जाणता, अजाणता प्रत्येकाच्या जीवनाचे सतत हेच चिंतन किंवा प्रयत्न सुरू आहेत. शिक्षण हेच जीवनाला सशक्त करते. त्याला पराधीनते पासून मुक्त करून स्वाधीन बनविते. नंतरच एक सार्थक तसेच सुखी जीवन अस्तित्वात येते. शिक्षण म्हणजे काय? प्रत्यक्ष किंवा परोक्ष रूपाने कला संपादन करणे हेच शिक्षण होय.

मिपाचे धोरण..

लेखक सरपंच यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
राम राम, मिसळपाव ह्या संकेतस्थळावर आपले सहर्ष स्वागत आहे! :) आपल्याला कोणतीही अडचण आल्यास ती कृपया या पत्त्यावर लिहून कळवावी. अडचण कळवण्यापूर्वी कृपया हे एकदा वाचून पाहावे. येथे लेखन करण्यापूर्वी मिसळपावचे (मिपाचे) खालील धोरण ध्यानात घ्यावे व सहकार्य करावे, ही नम्र विनंती..
  1. लिहिणार्‍या प्रत्येक माणसाबद्दल व त्याच्या लेखनाबद्दल मिपाला अत्यंत आदर आहे परंतु मिपा सभासदांव्यतिरिक्त इतर कुणाचेही लेखन, तसेच पुढे ढकललेली इपत्रे इत्यादी लेखन मिपावर प्रसिद्ध करण्यास बंदी आहे.

आभाळमाया

लेखक सर्वसाक्षी यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
निसर्गा सारखा चित्रकार नाही! रोज तेच आकाश पण नव्या रुपात, नव्या रंगात रंगलेले दिसते. अनेकदा बघता बघता आकाश आपले रंग बदलत जाते आणि ती आभाळमाया बघता बघता आपणही रंगुन जातो. असाच एकदा कठड्यावर हात टेकुन क्षितिजाकडे पाहत उभा होतो. सुर्यास्ताला वेळ होता, मात्र सूर्य डोंगरापलिकडे गेला होता आणि त्याची प्रभा आकाशाला प्रकाशमान करत होती. अचानक वार्‍याबरोबर ढग जमले. काही फिके तर काही गडद, काही विरळ तर काही दाट. बघता बघता आकाश ढगांनी व्यापले. मोठे विहंगम दृश्य दिसत होते. डोंगराच्या बरोबर वरच्या अंगाला स्वच्छ निळे आकाश, पलिकडे दडलेला सूर्य अलिकडच्या ढगांना प्रकाशमान करत होता.

हिंदू..

लेखक विवेकवि यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
माझे अवघे मी पण हिंदू आयुष्याचा कणकण हिंदू, ह्रदयामधले स्पंदन हिंदू तन-मन हिंदू, जीवन हिंदू ! दरीदरीतिल वारे हिंदू आकाशातिल तारे हिंदू, इथली जमीन, माती हिंदू सागर, सरिता गाती हिंदू ! धगधगणारी मशाल हिंदू आकाशाहुन विशाल हिंदू, सागरापरी अफाट हिंदू हिमालयाहुन विराट हिंदू ! तलवारीचे पाते हिंदू माणुसकीचे नाते हिंदू, अन्यायावर प्रहार हिंदू मानवतेचा विचार हिंदू ! महिला, बालक, जवान हिंदू खेड्यामधला किसान हिंदू, शहरांमधुनी फिरतो हिंदू नसानसांतुन झरतो हिंदू ! प्रत्येकाची भाषा हिंदू जात, धर्म अभिलाषा हिंदू तुकाराम अन कबीर हिंदू हरेक मस्जिद, मंदिर हिंदू ! इथला हरेक मानव हिंदू अवघी जनता अभिनव हिंदू, झ

भाषा मराठी..

लेखक विवेकवि यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
मला चा॑गले वाटले म्हणून येथे सादर करत आहे.. सरप॑चानी राग मानु नये..

मी..

लेखक विवेकवि यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
मी आहेच असा मी आहेच असा मी आहेच असा मैत्री करणारा मैत्रिसाठी वाट्टेल ते करणारा प्रत्येक मित्राचा विश्वास जपनारा आयुष्यभर घट्ट मैत्रिची साथ निभावनारा मी आहेच असा सतत बोलनारा मित्राना नको ते प्रश्न विचारनारा प्रश्न विचारुन त्याना सतवनारा उत्तरे संग म्हणुन तगादा लावणारा मी आहेच असा मस्त जगनारा सदानाकदा स्वप्नामद्ये रमनारा आपल्यातच आपलपन जपनारा पण इतरांच्या आनंदासाठी स्वतालाही विसरनारा मी आहेच असा मनासारख जगनारा यशाचे शिखर चदताना हाथ देणारा अपयशाचे घाव सोसताना सांत्वन करणारा सुखाच्या रस्त्यावरून जाताना आयुष्य सजवनारा मी आहेच असा सर्वांच ऐकनारा आई वडील याना देव माननारा त्यांचावर जास्त विश्वास ठ

'सेने'तिल काटे...

लेखक चतुरंग यांनी शनिवार, 22/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
प्रेरणा कवी 'अनिल'यांचे 'वाटेवर काटे..'हे अप्रतिम गीत. (स्वरबद्ध केलंय आपल्या अजरामर आवाजात पं.वसंतराव देशपांडे यांनी!) 'सेने'तिल काटे बोचून धावलो वाटले फुला परि कुजून चाललो जमवुनि 'मन'चेहि कधी, तोच 'हात' फेरूनि कधी आपुलीच मुंबापुरि म्हणत चाललो 'उत्तरे' प्रमाद होत!

मोगरा फुलला...

लेखक दिनेश५७ यांनी शुक्रवार, 21/03/2008 या दिवशी प्रकाशित केले.
मोगरा फुलला... आपल्या गावाच्या मातीशी असलेलं नातं जपण्यासाठी आणि त्या नात्याचं कृण फेडण्यासाठी मुंबईत कारकुनी आणि सफाईकाम करणार्‍या चाकरमान्यांनी बघितलेलं गावच्या विकासाचं स्वप्नं साकारतं आणि गावकुसाच्या कितीतरी बाहेर, मुंबैची जीवनरेषा असलेल्या रेल्वेलायनीलगत एका इमारतीबाहेरच्या मलूल मातीत रुजलेला एक वेल बघताबघता फोफावत जातो... तो विस्तारतो आणि त्याला कृतकृत्यतेचा बहरही येतो... त्या बहराचा सुगंध आसमंत भारून टाकतो आणि त्यानं झपाटलेल्यांची एक शोधयात्रा सुरू होते... आसपासच्या अनोळखी कोलाहलात, ओळखीचा, आपलासा वाटणारा सूर कानावर पडला, की आपलेपणाच्या, जवळीकीच्या जाणीवा अशाच फुलतात...