जहाल नेते भाषणे करुन लोकांची माथी भडकवत असतात. पण त्यांच्या मनांत वेगळेच असते. बाकी कवितेतच वाचा. समतेचा टिळा लावून सर्वांशी खेळा स्वतःला मात्र वगळा ॥ आश्वासने मोहात मिसळा स्वप्नांचा फुलवा मळा प्रत्यक्ष मदत मात्र टाळा नुसताच वाजवा खुळखुळा ॥ शिव्यांनी जाळा टीकेने डागाळा स्वतःला मात्र संभाळा ॥ जातपात उगाळा काढा बाहेर कोथळा भावनांशी खेळा वाहू द्या जखम भळभळा ॥ पण काढला जर कोणी गळा तर म्हणावे बाळा ऽ ऽ तुझ्यासाठीच सोसतोय या कळा ॥

कारणे होती तशी जागायला चांदण्या मज यायच्या भेटायला प्रश्न हा साधाच होता पण तरी लागली ती कारणे शोधायला मी जरी आता सुखी दिसतो तुला खूप किंमत लागली मोजायला काळजी माझी नका इतकी करू काळजी लागेल ही बोचायला बंद मी केले इथे उमलायचे आणि ती आली फुले मागायला हो मला म्हटलेस तू कविते जसे मी खुळ्यागत लागलो वागायला भाव मी दुखःस या थोडा दिला आसवे ही लागली माजायला माणसे येतील ही रस्त्यावरी भूक आहे लागली बोलायला

आमची प्रेरणा अजब यांचे 'एका फुलाचे मनोगत (गजल)' कधी तरी मी 'फुगलो' होतो, अता जरी मी 'सुकलो' आहे कधी तरी 'दरवळलो' होतो, अता जरी 'मावळलो' आहे... गुरगुरणारा 'वारा सरला' तेव्हा माझी कळीच खुलली हावरून मी खातच सुटलो; सुस्तच आता पडलो आहे... मला न होते काही वावडे, 'बर्गर' 'पिझ्झा' चाले सगळे 'कोक' पिताना लोक म्हणाले, जिथेतिथे मी सुजलो आहे... अंग बदलले, पोटच सुटले, 'शेप'हीन मी आता उरलो विशाल माझा देह पसरुनी मंचकावरी पडलो आहे... उसंत आली माझ्या नशिबी तीही केवळ काहि क्षणांची शीतकपाटी 'केक' आठवुन त्यातच मी तरि रमलो आहे!... चतुरंग