आमची प्रेरणा शरदिनी यांची गुढ कविता कारुण्याशा... चालुकेश्या... एक तारुण्यजालावरचा काव्यभीषण शब्दसेट मस्तकल्पनेच्या स्वयंभूधुंद अनर्थ काढा डुर्र डुर्र डुर्र डुर्र फक्ततात्याचा शब्दवैचित्र्याने दिपलेला सुन्नप्रतिसाद अन नवकवितेतून धनंजयाकडे वळणारा ग्रहणप्रवाह धड धड धक धक प्रतिसादांच्या दलदलीतला डबलबॅरल वाचकवॄंद स्व-हाताने बडवून घेतलेला अवलिया खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका काव्यपिंपळावरून पुनश्व हरि ओम केशवसुमारांची अचानक कडाडबूम चालुकेश्या ठो ठो ठो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या विडंबनापर्यंत...

कळिकाळाच्या हिंदोळ्यावर मीपण जळले रुसले तुटले अद्वैताच्या पुण्याईशी ललाटरेषा जुंपून घेते पुन्हा विखारी तल्लख अडसर अर्थव्यथेचे फ़ासे फ़सले प्राणपाखरू उडता उडता काय राहिले, कोणी न उरले १७ मे २००९, पुणे ________________________________________ एका गरीब रुग्णाच्या कुटुंबाला मोठ्या शस्त्रक्रियेसाठी आर्थिक ताकद नसल्याने कठीण परिस्थितीतून जावे लागले, तो प्रसंग पाहिल्यानंतर त्या आठवणीत लिहिलेली ही कविता आहे..... यापेक्षा अधिक स्पष्टीकरण देणे मला अशक्य आहे.... ...

प्रेरणा शरदिनीताईंची माफी मागून, माझी निरीक्षणाशा... एका निरीक्षणाचा कचराग्रस्त डेटासेट अभ्यासकाच्या पारख्या नजरेची कात्री कर्र कर्र कर्र उरलेल्या डेटाचे गायलेले भारूड अन डेटाचा म्यापकडे चुकतमाकत होणारा प्रवास लब डब लब डब नयनांच्या भोकांसमोर दिसणारे हिरवे बिंदू रक्तवारूणीच्या अंमलाखालचे विसंवादी बोल खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका ऑब्झर्व्हेशनमधून निघणारा पेपर त्यावर होणारा अभिनंदनाच्या इमेल्सचा वर्षाव धो धो धो... अन मग सगळंच तुलनेने शांत ... पुढच्या जी.एम.आर.टी.

कसाब काल म्हणाला अजुन मी बाल रे ' की खटला लांबवयाची तुझी नवी ही चाल रे' जर तू खरच होता लहान मग कस कल कर्म हे घान का घातली ही मरणाच्या तोंडात मान रे का माजला होता २६/११ ला तुझा तो जिहाद्चा अभिमान रे का घातला गोंधळ माजवला तांडव का थाटला ताज मधे तुमच्या जिहादचा मांडव आज जिवावर खेळुन जिंदा तुझ्या आवळल्या मुसक्या किती खाल्या लाथा अन सांगशील का कसा दावला पोलिसांनी खसक्या.. अरे शंडा ही bhumi असे करकरे सारख्या शुरांची ही माता आहे साळस्कर सारख्या शुरांची हे बच्चे असे शिवाजी सारख्या वाघाचे हे सैनिक असती मराठ्यांच्या भगव्या झेंडयाचे का आता सुटली वाचा जेंव्हा खाल्या हिन्दुस्तानी लाथा ? कशाला रे आम