चांदण्याचे ओठ तुझे चंद्रमा चेहर्‍यातला रात्र काळे केश अवघे नेत्रात दर्या उफाळला शब्द सुमधुर दिव्य झंकार श्वासांत सुगंधही दाटला वारुणी नेत्रात तुझिया रात्रवणवा पेटला पदन्यासाने तुझिया राजहंसी थिरकला भृकुटीविभ्रमाने तव मन्मनही घायाळला यौवनाची नवनव्हाळी मोगराच अंगी फुलविला गुल्मोहरी वेणुतला निषाद कुणी आज झंकारिला? [फार वर्षांपूर्वी कॉलेजमध्ये असताना ''झालेली'' कविता! :) ] -- अरुंधती

प्रवास ( न) अन्ताचा ! ! ! “काम नाही “ “ जगह नही “ “ माफ करा ” “नो व्हेकन्सी “ तरीही सुरु असतो जीवघेणा प्रवास, त्याच्या प्रयत्नांचा, आशा-आकांक्षांचा ! ! पैशांची चाकं लावून, अर्जा-अर्जाला, टेबलापासून –टेबलांपर्यंत ! अधिकाऱ्यांपासून-मंत्र्यापर्यंत ! "स्टेशन नोकरीचं" मात्र नाहीच येत शेवट पर्यंत ! ! “ लग्नाचं वय सरलं ताईच, “ “आजारपण बाबांचं,” “शस्त्रक्रिया आईची,” “ सगळा खेळ पैशांचा ” फक्त असहाय्यता, अन अगतिकता ! ! ! सहजच गवसतं असलं सावज.

तुझा हात सोडून पुढे जाताना, एक क्षणभरच.. त्या वळणावर रेंगाळले.. आणि मग आठवल्या..., त्या सावल्या ...! तुझ्या असण्याच्या... तुझ्या असण्यात माझ्या... हलकेच विरघळण्याच्या...! वेड्या सावल्या... माझ्याभोवती फेर धरून नाचणार्‍या... नाचता नाचता अलगद.. तुलाही खुणावणार्‍या... मग तुझ्याशी खेळता खेळता... मलाच विसरणार्‍या... या अशा का गं? आपल्या आपल्या म्हणताना.., क्षणात परक्या होणार्‍या... मी विचारलं... माझ्या सावलीला..., तर मलाच विचारते..., ......, ......, प्रेम खरंच वेडं असतं का गं? विशाल

सवय झाली आहे (फर्मास इडंबन आलं पाहीजे याच्यावालं बरं का मंडली!) कार्यालयात युपीएससी तून नवीन भरती झाली आहे. नवा साहेब तरणा आहे. पिकले केस अन अनूभव नाही दिसत त्याला. त्याची सवय झाली आता. सोसायटीच्या जिन्यात देवांच्या टाईल्स लावल्या आहेत. तरीही पान, तंबाखुच्या पिंका कोपर्‍यात पडतातच आहेत. मला त्याची सवय झाली आहे. काय सांगावं, पिंका टाकणार्‍यानाही त्याची आता सवय झाली आहे. शाळेत आताशा शिकवत नाही. म्हणून मुलाला ट्यूशन लावली. आमच्या वेळी नव्हत असं काही. असं एकायची सवय झाली. दररोज जाहिराती पहायच्या नोकरी अर्ज नेहमी करायचा मुलाखतीत उत्तरे द्यायची अन 'नंतर कळवू' चा नकार घ्यायचा सव