वाडा
वाडा
जुन्या जाणत्या भल्या थोरल्या गोष्टी सार्या सरल्या
खोबणीत पांढरे झाले डोळे, जाणीवा जणू मेल्या ||१||
काळोखाच्या गर्दीमध्ये हरवले त्याचे दिसणे
कुठे पाहुनी कसे वदावे, वर्णन या मुखाने ||२||
डोळ्यांत घातले अंजन जरी, न दिसे जमीन खाली
कुरकुरणार्या दरवाजांवर कड्याकुलूपांनी नक्षी केली ||३||
ओट्यावरचे दगड कालचे, चालले पायात खाली
खांबांवरची कोरीवकामे अजगरासम सरपटली ||४||
ओलावलेल्या भिंती ल्याल्या रंगांचे उडते पोपडे
कंदील नाही उजेडाला म्हणून काळवंडले कोनाडे ||६||
डुगडुगणार्या जिर्ण पायर्या जिना वर घेवू
काव्यरस
मिसळपाव
