दिशाहीन वाहणाऱ्या वाऱ्याला तू जरा आवर रे, तोल हा मनाचा तू जरा सावर रे. झालेल्या व्यथा ते उगाचच आठवत, गतकालातून दुख जणू ते पोखरून काढत, सुखलेल्या जाख्मानाही मग फुटे वेदनेच पाझर रे , तोल हा मनाचा तू जरा सावर रे. बाह्य आकर्षणाला ते सतत भुलत, शोभेच्या फुलालाही नाकाशी धरू लागत, पण मृगजळात तहान नाही भागत रे, तोल हा मनाचा तू जरा सावर रे. प्रेत्येक कर्माच फळ त्याला पटकन हव असत, पिउनी हळद त्याला लगेच गोर व्हायचं असत, पण पिकण्या अगोदर आंबा कसा लागणार गोड रे, तोल हा मनाचा तू जरा सावर रे. समोरच्याकडून ते अधिक अपेक्षा करत, जणू लहानश्या झोळीत ते गावभर बाजार भारत, मग छिद्र पडुनी झोळीस सारा बाजार निघुनी ज

'पहाटे ओरड पाहिजे तेवढे-' कोंबडी म्हणाली कोंबड्याला, 'ऐकावी लागणार दिवसभर नंतर पक् पक् माझी तुला !' मांजर निघाले घाईघाईत शिकार उंदराची करायला - आडवा आला माणूस नेमका परतावे लागले मांजराला ! मुंगळयाने पाहिली गुळाची ढेप निघाला तुरुतुरु खायला - मधेच एक माशी शिंकली माणसाच्या पायाखाली आला ! एक खेकडा सकाळी उठला पूर्वेकडून पश्चिमेला निघाला - संध्याकाळ होईपर्यंत उत्तरेला नेमका पोहोचला !