ती ..... जमलेच होते तिला मस्त जगायला आखून दिलेल्या चौकटीत मुक्त फिरायला खंत नव्हती कसली आभाळ तिचेच होते दोरी असली तरीही, पतंगाचे रंग तिचेच होते ..... होईलच पहाट वाट बघुनी होईलच सकाळ मग रंग भरुनी आकाश कधी झोपते का असे विचारायची उगीचच हसून हसून मग रडायची ...... जमलेच होते तिला हसायला आणि खोटे खोटे रुसायला संगतीला बरेच होते पण .. साथ कुणाचीच नव्हती जगायला........ पतंग असूनही पक्षासारखी उडायची दुरूनच मग क्षितीज पहायची जगण्यासाठी धडपड नसायची तिची हसण्यासाठी मात्र ......कारणे शोधायची ती....... हातात येईपर्यंत प्रत्येक गोष्ट निसटायची हट्ट नव्हता कसलाच, पण तगमग मात्र व

(चालः स्वर आले दुरुनी ) सर आले दुरुनी गेल्या सगळ्या त्या मैतरणी || खुर्चीत उसासे साऱ्यांचे होस्टेलमधील त्या पोरांचे कुजबुजही नव्हती पोरींची धुसफुसही नव्हती कोणाची ऐशा रमलेल्या त्या स्थानी || वर्गात मनोरथ किति रचले गालावर हासू पाघळले काही हृदयातचि ते घुसले बाणांतुनी स्पंदन जाणवले झेली सुंदर मैत्रीण कुणी || प्रतिसाद सरांचा तो न कळे अवसान परी का पूर्ण गळे संधीच न मिळता पोरांचे घबराट पुन्हा सर ते दिसले चहाडी चुगली का केली कुणी || (पूर्व प्रसिद्धी- शब्दगाssरवा २०११)