मला सुद्धा एकदा विडंबक व्हायचे आहे अन एकदा तरी त्या 'जिलब्यांच'फडक फाडायच आहे.. कधीही न घाबरता ट ला ट अन म ला म प्रवृत्तीना हलकेच घेत विडंबन पाडायच आहे.. विडंबकाचा खेळ तो खेळून पाहायचा आहे खरच एकदा विडंबक होऊन, सतत जिलब्या टाकणार्‍या हलवायांचा पसारा आवरायचा आहे... परीपक्वता विचारांत नसतेच बिलकुल बालीशपणा मात्र वाढ्तच आहे खरच एकदा विडंबक होउन त्यांना अभ्यास वाढ्वायला लावायच आहे कसलेसे उमासे अन कोणते ते उसासे कचकचीत विड्म्बन टाकुन दाबायचे आहेत अन पिंपळावरच्या भुतांना गाण्गापुरी धाडायचे आहे खरच मलापण विडंबक व्हायच आहे...

कोण येथे गुरुवर्य ? खितपत पडले शौर्य अहिंसेचे पुतळे मानतो मौनात दडले क्रौर्य झाकोळला स्पष्ट अंधार मुखवट्यात गळले धैर्य स्त्रीत्वाची ताकद जाणतो खुऱाड्यात लुटले कौमार्य घुंगूरपाण्यात डुबले नेत्र कळले कोणास सूरगांभिर्य दगडात ईश्वर जाणतो देवत्व शोधतो सूर्य भावनांचा गच्च बाजार मनात हरवले माधुर्य वैराग्यात निरपेक्षता मानतो अहंकारातून घडते कार्य ---- शब्दमेघ (कविता पुन:प्रकाशित, नविन काव्य सुचत नसल्याने फक्त कविता वाचताना आपलीही एखादी कविता आता असावी या भावनेमुळे पुन्हा येथे कविता देत आहे. गोड माणुन घ्यावी.)

मला पुन्हा एकदा लहान व्हायचे आहे पुन्हा एकदा त्या निरागसकतेचे प्रतिक व्हायचे आहे.. कधी घाबरता जगातील दुष्ट प्रवृत्ती,गोष्टींना हलकेच आईच्या कुशीत शिरायचे आहे पुन्हा एकदा मला तिच्या कुशीतील उबदारपण अनुभवायचे आहे..