संत सोशी अंगी घावा, वाटी दार्‍यात साखर उसा चिरडूनी चक्री, येते फेर्‍यात साखर नेत्याच्या वल्गना, कधी जेत्याची पुंडाई देते खावया गोग्रासा, जैशी चार्‍यात साखर जणू नित्याची वंचना असा छळे मधुमेह, तोंडी लागले ते काढे, म्हणे सार्‍यात साखर डोळे लागेनात मूळी, होता कडू बाळझोप, दूधा फुंकरे आई जे, तीच्या वार्‍यात साखर घाली गुंजारव भुंगा, फूल नि:शब्द स्तब्ध घट्ट बन्द पंखुड्या, ठेवी पहार्‍यात साखर रुसलेली साजणी, तिचे बिंब कसे गोड? आरश्याच्या जणु पाठी होती पार्‍यात साखर

आहेस तू जगी हे दाखव कधी कधी दगडास अंतरीच्या जागव कधी कधी होतो जरा सुखाचा वर्षाव अन पुन्हा वठल्या मनास होते पालव कधी कधी नुसत्या हताशतेला गोंजारसी किती? अंगार अंतरीचा पेटव कधी कधी का बोलणे तुझे हे 'आज्ञाच' भासते तूही करून बघ ना आर्जव कधी कधी स्वप्नांत रंगताना, पडला विसर असा बघते सहल म्हणुन मी, वास्तव कधी कधी मी एरवी तशीही, असतेच शांत पण नसते विचार करती, तांडव कधी कधी! आतूर मीच होते तुज पाहण्यास का? आतूरतोस तूही, भासव कधी कधी! ध्यानात ठेव 'प्राजू' हरलीस तू जरी जेत्यापरी स्वत:ला वागव कधी कधी -प्राजु