मिसळपाव
तिची एक आठवण.......
तिची एक आठवण..अगदी तिच्यासारखी
एका अबोल सांजवेळेत रमणारी
आयुष्यातले रंग मुक्त उधळीत
मनाच्या क्षितिजावर मालवत जाणारी......तिची एक आठवण
तिची एक आठवण..अगदी तिच्यासारखी
अवचित मला एकाकी गाठणारी
आवेगाच्या धुक्यात मला लपेटून
भुतकाळाच्या दरीत खोल उतरणारी.........तिची एक आठवण
तिची एक आठवण..अगदी तिच्यासारखी
अवखळ अल्लड सरींनी सजणारी
सारा आसमंत भिजवून जाताना
पाऊलखुणा नजरेत साठवून जाणारी........तिची एक आठवण
तिची एक आठवण..अगदी तिच्यासारखी
बंद मुठीतल्या चंचल वाळुपरी
लाख अडवून धरले तरी
निर्विकारपणे अलगद निसटत जाणारी........तिची एक आठवण
जवळची होकाल कुरडी भासता, कारण
तेच्या डोळ्यातला कुसाळ दिसता
लांबची होकाल चोकट गमता, कारण
तेनी सोसलेला मुसळ म्हायत नसता
लांब आसतत तेव्हा सगळेच सगे-सोयरे
मदत करूची येळ इल्यार कुणी कुणाचे नायरे
म्हणूनच म्हणतात दुरून डोंगर साजरे
पण डोंगरात घुसल्यार दिसतत सगळे काजरे
हातातल्या काकणाक कित्या होयो आरसो?
म्हागडो गॉगल लावल्यान तरी डोळ्यान तिरसो
टिचभर तवशात हातभर
प्रेषक : Sanjay Uwach
विषय : विनोदी कथा.
भूssकंssप!!!!!
कोल्हापुरातील शिवाजी पेठेत आम्ही त्या वेळी राहत होतो. विशेषतः हा भाग 'वरुणतीर्थवेश' या नावाने प्रसिद्ध होता. त्या काळातील ती जुनी वाडावजा घरे म्हटली की कौलारू घरे, पुढे मोठे अंगण, त्यानंतर बैठकीसाठी असणारा सोपा, मग माजघर, त्यानंतर असणारे स्वयंपाकगृह, त्यात असणारी ती कोठीची खोली व मागे असणारी नहाणी, असा हा सगळा घरांचा प्रकार होता.