|| देवीची शेजारती || नीज अंबे अर्पितो तुजला शेज फुलांची अंबे शेज फुलांची पुरले मनोरथ घ्यावी आरती भक्तांची ||धृ.|| पूजन केले तुझे आम्ही नवविधा भक्ती अंबे नवविधा भक्ती | ज्ञानदीपातूनी प्रगटल्या आज आत्मज्योती || १ || षड्रिपूंचा पंखा करुनि वारा घालितो अंबे वारा घालितो | पंचप्राण एकवटून शेजारती गातो || २ || दया क्षमा शांती यांचा नाजूकसा शेला अंबे नाजूकसा शेला | सगुण साकार रूपावरी मी प्रेमे पांघरला ||३|| सहस्रकोटी सूर्य तेज असे हास्यमुद्रा अंबे असे हास्यमुद्रा | वेळ झाली निजावयाची सुखे करी निद्रा ||४ || जागे कराया येऊ आम्ही पहाटेच्या प्रहरी अंबे पहाटेच्या प्रहरी |

कोण कुठे कोणाचा आदर करतो पाठीवरती वार बिरादर करतो प्याद्याला आदेश रणाचा देतो नि तिथुनी घुमजाव बहादर करतो गाभाऱ्याला सोडत नाही क्षणभर देवाचे रक्षण जमगादर करतो तुला न बाधो शिशिर येथला म्हणुनी मी अवघ्या देहाची चादर करतो आळ नको घेऊ, झाडाझडती घे (मी माझे तारांगण सादर करतो) देव दयाळू आहे कळल्यापासुन रोज नवे कन्फेशन फादर करतो डॉ. सुनील अहिरराव

सुखरूप आणि सुरक्षित अशा गावातून बाहेर पडलो निघून आपल्या परिवारातून जगामध्ये आलो नशीब आजमावण्या कठीण परिश्रमही केले जगणे ना मजला कधीही कळाले हसण्याचा आवाज माझाच माझ्या पडतोय कानी जणू काही मलाच चिडवू पाहतोय गाणी गायलेली शाळेतील माझ्या माझ्या जखमांवर फुंकर घालताहेत एकेक मित्र उडत येवून  हातांनी मोठा घेर बनवताहेत बनून डोक्यातले विचारचक्र गरगर फिरताहेत थंडीच्या दिवसातील थंडी उन्हाळ्यातही वाजतेय "आजारी पडलो का ?" म्हणून  हात कपाळावर जातोय उडता आले असते तर गावी उडून गेलो असतो परतता आले असते  तर भूतकाळाला घट्ट बांधून ठेवले असते भिंतीच्या कोपऱ्यात लपून बसावेसे वाटतेय बाहेर