3

एका मित्राच्या निमंत्रणावरून शनिवार-रविवारी जामखेडला (जि. नगर) त्याच्या शेतात गेलो होतो.

ओ राणी सरकार उठा उठा ६. ३० वाजले ! ए थांब ना प्रगती ! झोपू दे ना ५ मिनिटे अजून ! अजिबात नाही या तुझ्या अशा आळशीपणामुळे आजकाल तुला आवरायला रोजच उशीर होतो आणि मग शेवटी गडबड करत नीट न आवरता तशीच जातेस. घाणेरडी बरं बरं असू दे ! अगं असू दे काय राणी म्हणून मिरवतेस ना ? आम्ही तुझ्या मैत्रिणी बर्‍या म्हणायच्या तुझ्यापेक्षा हो बाई .बास कर तुझी वटवट. जाते मी आवरायला ! राणी आजचा दिवस लक्षात आहे ना ? का गं? आज आपल्या मैत्रिणीचा वाढदिवस असतो ! कुणाचा ? अग विसरलीस ? इंद्रायणीचा गं ! हो खरंच की ! बर झालं आठवण केलीस ते . नाहीतर रोजच्या सारखं लोणावळ्याला फक्त वडापाव घेऊन निघालो असतो दोघी.

घराच्या फाटकाजवळच मी एक कृष्णकमळ लावले होते. तेव्हाच कोणीतरी शेरा मारला होता की कृष्णकमळाजवळ साप येतात असा. पण एक तर मला त्या फुलांचा सुगंध मनापासून आवडतो अन भर वस्तीत कुठले आले साप बीप ? असे म्हणून मी आपले दुर्लक्षच केले होते. तसे नाही म्हणायला पाठीमागच्या शाळेच्या आवारात एक दोन वेळा एक मोठा साप दिसला होता पण किती तरी वेळा सांगूनही त्या शाळेच्या मुख्याद्यापकांनी दुर्लक्षच केले होते अन शिवाय तिथे एक मूंगूसही दोन चारदा दिसले होते. कशी छान गुण्यागोविंदाने नांदणारी जोडी होती तिथे. पण तो साप कधी इकडे तिकडे भटकलेला पाहिला नव्हता, त्यामुळे मी ही जास्त विचार केला नव्ह्ता त्या बाबतीत.