कवी अनिरुद्ध अभ्यंकर यांची "किंमत" ही सुंदर गझल धरुन केलेली हि रचना (विडंबन म्हणा हव तरं) कारणे होतीचं तशी लिहायला प्रतिक्रीया होत्याच तशा न पटलेल्या प्रश्न हा साधाच होता पण तरी लागला तो काहीतरीच कारणे द्यायला मी जरी आता सुखी दिसतो तुला खूप किंमत लागली मोजायला (हे मात्रं खरे) काळजी त्यांची नका करू एव्हढिही की काळजी लागेल ही खटकायला बंद कधीही नाही केले मी उमलायचे आणि तो आला नेहमीप्रमाणे फुले तोडायला कॉ. स्वतःला म्हटलेस तू पहिजे तसे लागलास् तु वाट्टेल तसे लिहायला भाव नाही तुला थोडासाही दिला काजवे लागले दिवसाचं चमकायला माणसे येतील नक्कीचं रस्त्यावरी जेव्हा भूक ही लागेल बोलायला

जहाल नेते भाषणे करुन लोकांची माथी भडकवत असतात. पण त्यांच्या मनांत वेगळेच असते. बाकी कवितेतच वाचा. समतेचा टिळा लावून सर्वांशी खेळा स्वतःला मात्र वगळा ॥ आश्वासने मोहात मिसळा स्वप्नांचा फुलवा मळा प्रत्यक्ष मदत मात्र टाळा नुसताच वाजवा खुळखुळा ॥ शिव्यांनी जाळा टीकेने डागाळा स्वतःला मात्र संभाळा ॥ जातपात उगाळा काढा बाहेर कोथळा भावनांशी खेळा वाहू द्या जखम भळभळा ॥ पण काढला जर कोणी गळा तर म्हणावे बाळा ऽ ऽ तुझ्यासाठीच सोसतोय या कळा ॥

कारणे होती तशी जागायला चांदण्या मज यायच्या भेटायला प्रश्न हा साधाच होता पण तरी लागली ती कारणे शोधायला मी जरी आता सुखी दिसतो तुला खूप किंमत लागली मोजायला काळजी माझी नका इतकी करू काळजी लागेल ही बोचायला बंद मी केले इथे उमलायचे आणि ती आली फुले मागायला हो मला म्हटलेस तू कविते जसे मी खुळ्यागत लागलो वागायला भाव मी दुखःस या थोडा दिला आसवे ही लागली माजायला माणसे येतील ही रस्त्यावरी भूक आहे लागली बोलायला