प्रेम कस कराव हे खरच कळत नाहि मला म्हणुन तर येता जाता प्रेमाचा देखावा करणार हे जग ढ म्हणत मला..... कारण.... मी कधिच करत नाहि तिला चंद्र सुर्य तारे आणुन देईन म्हणुन वादे, अन नाहि सांगत माळिन केसात तुझ्या गजरा म्हणुन मोतियाचे दाणे... मि कधिच नाहि दाखवत तिला खोटी आशा सोन्याने सजवायचि देत नाहि सतत खोट वचन ति खुश बघावि म्हणुन जिव देण्याचि..... मि देत असतो तिला सतत एक विश्वास नेहमि देईन साथ सुख आणि दुखात. सुख असेल तेव्हा आनंद देइनच पण जेव्हा असेल खुप दुख तेव्हा काळजि घेइन खरच तुझि जिवापाड.... तिच्यावर येणार प्रत्येक आघात झेलिन माझ्यावर सतत करुन तिच्या आणि फक्त तिच्या सुखाचि आस. देणार नाहि अं

कां वागतो माणूस असा? कां नाही जगत माणूस म्हणून? . आयुष्यभर सावल्यांशी खेळतो, सावल्यांमध्येच रमतो सगळीच आंधळी कोशिंबीर, सावलीचा संसार सावलीशीच लख्ख सूर्यासारखे सत्य डावलून सावलीचा आभास आपलासा करतो कां? कां वागतो माणूस असा? सत्य तरी किती खरे, कुणास ठाऊक!! कुठेतरी मनात साठवलेले काही क्षण हे कां सत्य? कातड्याच्या डोळ्यांनी पाहिलेले, अन मांसाच्या कानाने ऐकलेले हे जर सत्य तर मग प्रत्येक माणूस "हरिश्चंद्र" कां नाही? उगाचं काही माणसे सत्य शोधण्यात आयुष्य वाया कां घालवतात? त्यांच्या आयुष्याचे हे सत्य त्यांना कळत कां नाही!! कां?

ती ..... जमलेच होते तिला मस्त जगायला आखून दिलेल्या चौकटीत मुक्त फिरायला खंत नव्हती कसली आभाळ तिचेच होते दोरी असली तरीही, पतंगाचे रंग तिचेच होते ..... होईलच पहाट वाट बघुनी होईलच सकाळ मग रंग भरुनी आकाश कधी झोपते का असे विचारायची उगीचच हसून हसून मग रडायची ...... जमलेच होते तिला हसायला आणि खोटे खोटे रुसायला संगतीला बरेच होते पण .. साथ कुणाचीच नव्हती जगायला........ पतंग असूनही पक्षासारखी उडायची दुरूनच मग क्षितीज पहायची जगण्यासाठी धडपड नसायची तिची हसण्यासाठी मात्र ......कारणे शोधायची ती....... हातात येईपर्यंत प्रत्येक गोष्ट निसटायची हट्ट नव्हता कसलाच, पण तगमग मात्र व