आयुष्याचे माझ्या | जाले जे नाटक त्याचे हे फाटक | उघडितो होतो (आणि आहे)| तसा मी सावळा जनही बावळा | म्हणताती रूप-हीन मुख| नसे मी देखणा डोळ्याने चकणा/ थोडाफार ऐसे कैसे रूप| कॉर्पोरेटी न्यावे जनां न साहवे| माझी चिंता अरे जरा शर्ट| पॅंटीमघ्ये खोच कशी नाही बोच | तुला मुळी? केसही जरासे | बारीक कापावे तेलही लावावे | स्नानोत्तर पायी असू द्यावे| चामड्याचे बूट घ्यावयास सूट| पैसा देतो वगैरे इत्यादि | ठोकून ती मूर्ती थोडीफार कीर्ती | मिळविली कंपनीत झालो | थोडासा साहेब लटका रुबाब | दिनरात्री नोकर धावती | हुकुमात आज मनामाजी लाज | वाटतसे उचलली जर| माझी मीच बॅग वरिष्ठांना राग | मनामाजी असा

अंथरूणावर पडताना जाणवते मला अपेक्षांचे ओझे तेवढेच जड झालेले चिंतेने भरलेले गाठोडे, चिंता असतात रोजच्या जगण्यातल्या. चिंता असतात न सुटलेल्या प्रश्नांच्या चिता राहून गेलेल्या महत्वाच्या कामाच्या, अपेक्षा असतात भविष्यातल्या प्रगतीच्या, अपेक्षा असतात स्वप्नपूर्तीच्या, अपेक्षा असतात उज्वल यशाच्या, आशा दरवेळेस असते की उदया या सार्या चिंता सुटतील स्वप्नातल्या वैभवावर प्रगतीचे इमले चढतील सुख आपल्या पुढ्यात पायघड्या घालतील वाटते देव दयावान होईल आणि चिंता माझ्या मिटतील लाॅटरीच्या तिकिटासारखे सर्व प्रश्न झटक्यात सुटतील पण असे काही होत नाही दिवस सुने जात नाही आजची कितीतरी कामे माझी उद्यावर जातात