खिडकीबाहेर पडणारा मुसळधार पाउस, अंधारलेलं आकाश,घोंगावणारा वारा, ढगांचा गडगडाट आणि कडाडणार्‍या वीजा ह्याचं गोष्टी दोन दिवस तिच्या सोबतीला होत्या. दिवाणखाण्यामधल्या घड्याळाने रात्रीच्या अकराचे टोल दिले तशी ती एकदम दचकुन जागी झाली. तो अजुनही घरी परतलेला नव्हता. तिनी त्याला परत एकदा भ्रमणध्वनीवर संपर्क करायचा विफल प्रयत्न करुन पाहिला. तिने सहज बंगल्याचा पुढचा दरवाजा उघडुन बाहेर एक नजर टाकली, कोणीचं नं दिसल्याने ती उलटी फिरणार एवढ्यात लखकन वीज चमकली, तिची नजर बंगल्याच्या फाटकाकडे गेली. तो फाटकामधे उभा होता. त्याला ओळखुन पावसाची फिकिर नं करता ती त्याच्याकडे धावली.

"आई, मी शाळेत जाणार नाय" गणू रडत सांगत होता."पोरं मला जाडया जाडया चिडवत्यात. आणखीन मी आन समोरची सरस्वती जोडीनी शाळेत निघालो का पोरं गण्या गणपती ढेर चमकती गण्याची बायकू सरस्वती असं वरडत्यात." "बरं मी सांगते गुर्जींना पोरांना सांगायला." गणूची आई. "पण मीच का जाड? " "ते देवाच्या हातात असतं बाळा.” आईनी गणूची कशीबशी समजूत काढली. संध्याकाळी गणू आनंदाने ओरडतच घरी आला. "आई, पुण्याला बाल नाटय स्पर्धा हाये. गुर्जी म्हंटले आपल्याला तब्येतवान राजा पायजे. आख्ख्या वर्गात माझीच निवड झाली.” "अरे वा! आता देवावर राग नाय ना तुझा?

महादेवाच्या मंदिरात लगबग चालली होती, जलधारांचा आज तिसरा दिवस होता . जलधारा म्हणजे महादेवाची पावसासाठी केलेली आराधना ... पुरोहितांचा मंत्रघोष दुमदुमत होता . गावकरी आनंदात होते . गावकर्यांची इच्छा पूर्ण झाली होती , पाऊस दोन रात्री पासून मुसळधार बरसत होता . हा मात्र धापा टाकत तिथे पोचला. याच्या कानात फक्त रात्री डोंगर माथ्यावरच्या किंकाळ्या ऐकू येत होत्या . एका झाडाच्या मुळामुले वाचलेला हा ! तेवढ्यात कोणीतरी सांगितले कि “अरे डोंगरावरच्या शालू चे प्रेत मारुतीच्या पाराजवळ तरंगतय” तसा पळतच हा पारावर पोचला .

नुस्ता गुंधूळ वर्गात. बाई कायतरी लिहीत व्हत्या, तेवढ्यात शिपाय आला नोटीस घिवून. सगळ्यान्ला वाटल उद्या सुट्टी! बाईंनी वाचल, "सर्वांना कळविणेत येते की, पंधरा ऑगस्टनिमित्त शाळेत चित्रकला स्पर्धा आहे. भाग घ्यायचाय त्यांनी वर्गशिक्षकांकडे फी जमा करणे. नोटीस दिनांक १/८/१९९२." शाळा सुटल्यावर तीन ढांगात घरी! तायला म्हन्लो, "ताये मला येक रुपाया दी, शाळत चित्रकला पर्धा हाय." धुनं वाळू घालीत म्हन्ली, "त्यान्ला न्हाय काम आन तुला नाय धंदा!" धा रोज तायच्या म्हाग लाग्लो. रडलोबी. एक दिवस शाळला जाताना तायनी रुपाया दिला. पुना तीनच ढांगा!

"पोय्ये ... पोय्ये..., १० - १२ वर्षाचा गोडुला जीव ! त्याला मोबाईल नकोय, का वरणभात. "काकु.. काय ओरडतोय हा" "पोय्ये म्हणजे पोहे, मिळाले नाहीत. म्हणुन दन्गा! "काय रे नाव तुझ?" ढ्म्पुडी लाजून आईच्या कुशीत शिरतोय. "त्याला नाही कळत, स्पेशल चाइल्ड," "....." "मी पोहे आणते उद्या." . ढ्म्पुडीला पोय्ये आणलेत. रुममध्ये कुणीच दिसेना, डिस्चार्ज? समोरुन स्ट्रेचर, ढ्म्पुडीची आई रड्तेय, माझ्या छातीत धस्स .... खुप वेळाने ढ्म्पुडीची आई मला शोधत आलिये "अग पोहे आणलेस का ? ढ्म्पुडी सुकलाय पण हसुन दुखर्‍या पायाला बोट लावतोय, बाबा खिन्न भकास. " हेवी डायबेटीक, पायाला जखम....गुड्घ्यापासुन खाली पाय ... !!!! .....

कित्ती दिवासाने भेटूया म्हणाली .. "बाहुबली दाखवशील?" रात्री वॉट'स अप वर मेसेज आला , कशीतरी धडपड करून तिकीट मिळवल .. अगदी लाल चुटूक ड्रेस आणि तशीच मस्त लिपस्टिक, सतत डोळ्यावर येणार्‍या रेशमी बटा , नुसता जीव वरखाली होत होता .. .. मध्यंतरात मानसने अगदीच न राहवून आश्लेषाला विचारल काय ठरवूया आपण आता ? .. थोडस कृत्रिम हसून म्हणाली थांबरे नक्की काय सांगू तुला माहीत आहेना मी कोण आहेते मग पुन्हा पुन्हा असा प्रश्न का करतोस?

१९७५ च्या आसपास. काळ्या आभाळाची सावली नजीक येत होती. तिला आज घरी जाण्यास उशीर झाला होता. अंधार वाढू लागल्याने ती जनावरांना घेऊन गावाकडे निघाली. वाटेत एक नदी होती. दुपारच्या जास्त पावसाने पाणी वाढले होते पण पूल नसल्याने नदीत पाय ठेवण्यावाचून पर्याय नव्हता. चार जनावरांच्या शेवटून ती दहा वर्षाची पोर नदीत उतरली. एका मोठ्या विजेच्या कडकडाटा बरोबर पावसाच्या सरी येऊन अंग भिजवू लागल्या. नदीच्या मध्यापर्यंत आल्यावर तिचा तोल गेला. ती प्रवाहाबरोबर वाहू लागली. नाका तोंडात पाणी गेले.