उपोषण (कविता कालावधी 1996) घुसमटणारी वेदना धुमसणार छत दाबायला जातो मी होत ज्वालामुखीच तोंड ज्वालानदी ही चिरडत वाहते सर्व घर ती वाहुन नेते बसतो मी मग उपोषणास एकटा सदैव एकटा तीन मंत्री घेऊन येतात हातात ग्लास त्यात रस तीन संत्रांचा असतो पण वाटत नाही मी तो नाकारतो कारण त्याच्यावर माझा विश्वासच नसतो येतात तसे जातात तीन मंत्री धूळ चढते गर्दी हटते राहते उजाड स्थळ त्या ठिकाणी दिसते एक निराश खिन्न वीराण शव ते असते माझे सतत पेटणार्याचे राहते तसेच कारण मी उपोषणाला बसलेला असतो

माणसं ! महाग झालेली पुस्तकं परवडत नाहीत हल्ली पण स्वस्त झालेली माणसं वाचायला मिळतात ! अन सगळीकडे उपलब्ध पण असतात ! कधी कधी पटकन वाचून होतात माणसं कधी समजतच नाहीत, कळतंच नाहीत माणसं ! छोटी माणसं , मोठी माणसं जाड माणसं , बारीक माणसं ! खरी माणसं , खोटी माणसं , सगळ्या साईजची ,सगळ्या विषयांची माणसं ! काही अबोल, अव्यक्त, मनकवडी माणसं काही बोलकी बडबडी, बोलघेवडी माणसं आपणंच विशेषणे दिलेली माणसं स्वतःला विशेषणे लावून घेतलेली माणसं ! काही आपली , काही परकी माणसं दूर जाऊनही जवळ असलेली माणसं ! खोल खोल मनामधली, मनकवडी माणसं ! विसरलो असं म्हणून आठवणारी माणसं !

(चाल : आजीच्या जवळी घड्याळ कसले..) कवितेचा कालावधी - सन 1996 नासाच्या जवळी यान कसले आहे चमत्कारिक पुढे पुढे ते जाते अचूक कोणास कसे ठावुक त्याची पीरपीर चालते कधीतरी त्रास फार टाकते परंतु मोठ्या ग्रहाजवळ जाऊनी माहिती ते आणते गॅलिलिओ नाव ठाऊक असे मला तयाचे गरगर फिरत स्वताभोवती माहिती सारखे पाठवते तीन दोन एकच्या तणावात उडते ते पृथ्वीवरून सरसर उंच जाऊन विराजते चंद्रापासून आज इकडे तसेच उद्या त्या तिकडे जायता पाठवते झरझर ते चित्रांच्या गंमती सदा होऊनी गेली वर्षे पाठवूनी त्यास पत्ता कधी न लागला संपत आले काम तयाचे पुढे ते जाई आता एकला पायोनियर व्हॉयेजर ती पुढे शांतपणे गेली पाठवत राहिली नवनवी माहित

समोरंच एका मुलीनी मुलाला मारलेली निर्व्याज मिठी बघून वाटलं "सालं, आपल्यावेळी नव्हतं असं काही" आताही ती असती अन तिन हे बघितलं असतं तर हळूच हसंत म्हणाली असती "आपल्यावेळी नव्हतं बाई असं काही" मी उगाचंच आठवणींच्या गर्तेत.. दूर उडून चाललेल्या सावरीच्या कापसाच्या म्हातार्‍या पकडू पाहतोय मनांत पूर्वीच्याच अल्लडपणे.