सोनेरी उन्हात भिरभिरणारे भ्रमर...

आगीत तावून सुलाखून निघाल्याशिवाय लोखंडाचं कणखर पोलाद होत नसतं. अप्रतिम कविता...! लिंकन साहेबांना आमचा दंडवत आणि त्यांच्या कवितेचं थेट हृदयाला भिडणारं भाषांतर करणार्‍या बापट साहेबांनाही प्रणाम! धन्यावद सृष्टीलावण्य! अवांतर - बाय द वे, तुमचा हा आयडी फारच छान आहे! तात्या.

हे तर संस्कृत कविता पण लिलया करीत असत. मुंबई विद्यापीठाचे सुश्राव्य संस्कृतगीत त्यांनीच तर लिहिले आहे.

अतिशय सुंदर, आदर्शवादी कविता.आम्ही खूप प्रयत्न केले पण मुलगा बाहेरून नवननिन गोष्टी शिकून येतो आणि आम्हालाच चकित करतो. तरी पण अजून बरं चाललं आहे.

पत्र वजा कविता मस्त लिहीली आहे. इथे दिल्याबद्दल धन्यवाद.