मथुरानगरपती

हे कृष्णार्पण इथे! मथुरानगरपतीनं लावलेलं वेड इतकं जबरदस्त आहे, की कधी नव्हे तो काव्याचा काव्यात स्वैर भावानुवाद करायचा प्रयत्न केलाय. जमलाय की नाही, ते त्या मथुरानगरपतीलाच माहीत! सकाळी सकाळी तुला काय सुचले रे हरी? मथुरा सोडून पुन्हा निघालास नंदाघरी मथुरेच्या राजा आता गोकुळी कशाला जासी? नंदलाल त्यागी वस्त्रे अलंकार मनोहर उतरला शिरीचा का राजमुकुट सुंदर? धरणीवरी ठेविला राजदंडाचाही भार बन्सीधर होऊन पुन्हा का सूर जागविसी? असे कोणते आगळे गीत छेडतो कोकीळ? राज्यही का तुझ्यासाठी झाले चरणांची धूळ? विरहिणीपरी तुझे मन का होई व्याकुळ? राज्यकाजात कृष्णा का मन तू न गुंतविसी? अंतःपुरातल्या नारी व्याकुळ नेत्री जागती पुष्पशय्येवर आज कसे कंटक सलती? प्राणनाथ माधव का असे बेचैन राह्ती? अर्ध्या रात्री का कन्हैया सारथ्याला बोलाविसी? हळूहळू येई रथ यमुनेच्या तीरावर सुने, रिते पाणवठे, मंद वा-याची लहर क्षणोक्षणी माधवाला चढे विरहाचा ज्वर आता तरी कान्हा तिला विसरून का न जासी? तुझी प्रियतमा आता संसारी रमणी होई दूध, नवनीत, तूप यात तिचा दिन जाई विरहाच्या आसवांना पुसून ती शांत होई पुन्हा नव्याने तिचे का दु:ख आता जागविसी?