मिसळपाव
राजस्थान ट्रिप भाग १, २ इथे पाहु शकता :
रात्री ९:३० च्या दरम्यान आम्ही लीला होम स्टे ला पोहचलो. अतिशय चांगले एअर बी ॲंन्ड बी आहे. शहराच्या थोडे बाहेर आहे पण आमच्याकडे गाडी होती त्यामुळे काही फरक पडला नाही. त्या रात्री आम्ही बाहेरून झोमॅटावरुन काही बाही मागवले. तिथे बिसलरी पाणी बॅाटल्स, चहा पावडर, कॅाफी एनर्जी ड्रिंक्स, भांडी असे बरेच साहित्य होते. ३ बेडरूम, मोठा हॅाल, टिव्ही, गिझर असे बरेच साहित्य होते. त्यामुळे इथला स्टे खूपच सुखकर होता.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी आम्ही लवकर उठून आवरले आणि सकाळी साडेआठच्या दरम्यान हवामहालाजवळ पोहचलो. फोटो काढले आणि नंतर आत हवामहाल पाहण्यास गेलो. हवामहाल पाहण्यास २ तास खुप होतात. एका बाजूला जीने आणि दुसऱ्या बाजूला चालत ही वरच्या मजल्यावर जाता येते. छोट्या छोट्या खिडक्या, आरशांचे नक्षीकाम आणि खुप सारी दालने. ह्या खिडक्यातुन आपण रस्त्यांवर चाललेली वाहतुक पाहु शकतो, वरून आपण सर्व पाहु शकतो पण खालून पाहणार्यांना आपण दिसत नाही. मुख्य आकर्षण त्या आरशाचे नक्षीकाम केलेल्या खिडक्या आणि दालने इतकेच आहे. ती हवामहालाची इमारत जितकी फोटोत सुंदर दिसते तितकी दिवसा सुंदर दिसत नाही. रात्री समोरच्या कॅफेतुन खुप सुंदर दिसते असे म्हणतात पण त्या कॅफेचे रेट्स खुप आहेत आणि वेटिंगपण खुप असते म्हणुन आम्ही रात्री गेलो नाही.
हवामहल पाहुन आम्ही सिटी पॅलेस पाहायला गेलो. सिटी पॅलेस मध्ये म्युझियम, सर्वात मोठे झुंबर , सर्वात मोठे चांदीची गंगाजली, शस्त्रे , पुर्वी पासुनची वाहने जसे की मेने, पालख्या , अंबाऱ्या, जुन्या बग्ग्या , हत्तींची आभूषणे, राजा महाराज्यांचे कपडे असे बरेच पाहण्यासारखे आहे. सिटी पॅलेस मध्ये आम्ही गाईड घेतला होता. त्याने बरीच माहिती सांगितली. आताचा राजा जो त्यांच्या मुलीचा मुलगा आहे , राजा पॅलेस मध्ये आहे की नाही कसे ओळखायचे वगैरे.. कोणत्या राजाने जयपूर वसवले .. असे बरेच काही. ते पाहता पाहता ऐकणे ह्यात वेगळीच मजा आहे. आजही ह्या पॅलेस मध्ये काही भागात राजाचे वास्तव्य आहे. तिथे आतमध्ये पश्मिना शालींचे दुकान आहे. ते दुकान राजाने त्यांच्या खानदानी शाली पुरवणार्या कुंटुबाला दिले आहे. ह्या शाली विशेष जातीच्या मेंढ्या च्या दाढी च्या तेलापासून कश्मीर मध्ये बनतात पण त्यावरचे रंगकाम राजस्थानात बनते. ही शाल उन्हाळ्यात थंड, हिवाळ्यात गरम आणि अतिशय पातळ असते. ती ओरिजनल आहे की नाही हे ओळखायची खुण म्हणजे ती जळल्यावर केस जळाल्याचा वास येतो. हे प्रात्यक्षिक ते करुन दाखवतात. छोट्या रिंग मधुन ती आख्खी शाल पास होते. किमतीही प्रचंड आहेत. सर्व पाहुन झाल्यावर गाईड आपल्याला त्या दुकानात घेवुन जातात. पण इंटरनेट वर ते फसवतात असा रिव्ह्यू आहे त्यामुळे माझी इच्छा असतानाही घरचेयांननी घेवु दिली नाही.
आम्ही गेलो त्या दिवशी संध्याकाळी तिथे एक लग्न होणार होते त्यासाठीची सजावट चालली होती त्यामुळे काही भाग पाहता आला नाही त्यामुळे अतिशय वाटले कारण सिटी महाल पाहण्यासाठीचे तिकीट दर माणशी ३१० रुपये होते. २ तासात सिटी महाल पण पाहुन होतो.
अजुन एक गोष्ट इथे समजली ती म्हणजे जयपूर हे शहर राजा सवाई जयसिंग यांना पाणी टंचाईची भेडसावणारी समस्या सोडवण्यासाठी किल्ल्याच्या खाली शहर वसवले आणि त्यांच्या नावावरून जयपूर हे नाव पडले.
सिटी महालानंतर आम्ही जंतरमंतर ला गेलो. जंतरमंतर ही सुर्य नक्षत्रे यांच्या स्थानांवर आधारित एक प्रयोगशाळा आहे . भाततात अशा ५ जंतरमंतर आहेत पण सर्वात मोठे जयपूरला आहे. ह्या सर्व राजा जयसिंग दुसरा यांनी बांधलेल्या आहेत. तिथे सुर्याच्या उन्हावर किती वाजले ते ओळखण्याचे घड्याळ आहे, म्हणजे खरंतर ती एक स्केलच आहे. अचूक वेळ दाखवते. इथे आम्ही गाईड न घेतल्याने फार काही माहिती नाही मिळाली.माणुस जिथे जातो तिथे तो घाण करतो त्यामुळे ह्यातील बराच भाग आता पाहता येत नाही.
हे सर्व पाहोपर्यंत दुपारचे दोन अडीच वाजले. प्रचंड भुक लागली होती. जेवण्यासाठी आम्ही चांगले रेटिंग असलेले हॅाटेल गोविंदम शोधले. गोविंदम मध्ये छोट्या लोखंडी जिन्याने वर चढुण जायचे , त्यावर चढताना वर एवढे चांगले हॅाटेल आहे असे वाटलेच नाही . पण हॅाटेल अतिशय चांगले आहे. प्रचंड भुक लागली होती , पण वेटिंग टाईम खुप होता. अतिशय सुंदर आवाजात दोन गायक तबला पेटी वाजवत गात होते. काही कस्टमर त्यांना रेकॅार्ड करत होते. त्यातील राजस्थानी थाळी ७०० रुपये होती. मी आणि वहिनी दोघींनी ती घेतली , थाळी अतिशय चविष्ट होती. पण बाकीच्यांनी पंजाबी जेवण मागवले आणि ते बेचव होते. जेवणाच्या किमतीच्या मानाने राजस्थानी जेवण चांगले पण पंजाबी बेचव. रेटिंग च्या बाबतीत आमचे दोन गट पडले. आम्ही ५ स्टार देवु इच्छित होतो तर बाकीचे १ स्टार वर ठाम होते.
जेवण करुन बाहेर यायला चार साडेचार झालेले, शेवटी आम्हाला अल्बर्ट हॅाल पाहायचा होता. जयपूर ला पिंक सिटी का म्हणतात तर ह्याला हे अल्बर्ट साहेब कारणीभूत आहेत . त्यांच्या स्वागतासाठी राजा सवाई राम सिंह यांनी सर्व शहरांच्या इमारती ह्या टेराकोटा पिंक कलर मध्ये रंगवल्या. त्यामुळे तिथले सर्व घरे गुलाबी दगडात बांधली आहेत वैगेरे सर्व खोटं आहे.
अल्बर्ट हॅाल म्हणजे एक म्युझियम आहे , ह्यात विविध चीनीमातीची भांडी, सुंदर नक्षीकाम केलेल्या फ्रेम्स असे बरेच काही आहे. बाहेरच असणाऱ्या छोटेखानी कॅन्टीन मध्ये आम्ही चहा पिला , दिवसभर चालून पाय दुखत होते पण त्या दिवसाचा शेवटचे स्थळ चोखीदानी होती. आमच्या गाडीचा ड्रायव्हर आम्हाला सकाळी हवामहल ला सोडुन पार्किंग साठी निघुन गेला. हवामहल, सिटी पॅलेस, जंतरमंतर वॅाकिंग डिस्टन्स वर आहे. गोविंदम ला आम्ही रिक्षाने गेलो. तिथुन पुढे आम्ही गाडीने अल्बर्ट हॅाल ला गेलो आणि नंतर चोखीदानी ला पण गाडीने गेलो. चोखीदानीचा पार्किंग साठी मोठी जागा आहे.
चोखीदानी पुण्यात पण आहे आणि मी पाहिलं आहे पण बाकींच्यांना खुप उत्साह होता. चोखादानीचा दर माणशी १२०० रुपये रेट होता. संध्याकाळी पाच नंतर चालु होते. तिथले ढोल वाजवत होणारे स्वागत, तिलक लावुन सरबत देतात. अतिशय छान वाटते. लोक त्या ढोलाच्या तालावर नाचायला लागतात.
आतमध्ये विविध खेळ, कटपुतली, विविध राजस्थानी कला यांचे प्रदर्शन असते . परातीवर, परातीत काचा टाकून , एकावर एक हांडे ठेवुन काही स्त्रिया डान्स करतात. जादुगर, डोंबारी खेळ, विविध आदिवासी डान्स असे बरेच काही असते. लोक स्वतः पण त्यांच्या बरोबर डान्स करत असतात. बाजेवर बसुन बरेच ठिकाणी काहीबाही खाता येतं, शेकोट्या पेटलेल्या असतात. एक प्रकारची जत्राच ही. हत्तीची सफारी पण आहे पण ती मात्र नको वाटली पाहायला, हत्ती थोड्याच अंतरात लोकांना घेवुन फिरत होता. जादुगर सुद्धा ज्या पद्धतीने कबुतरांना हाताळत होता ते पाहुन वाईट वाटले पण बाकी अनुभव अफलातून होता. तिथल्या कलाकारांनी पैशाची डिमांड केली तर पैसे न देता तक्रार करा असे फलक लिहिले आहेत पण तरीही ते लोक पैसे मागतात आणि लोकही देतात. सर्वात शेवटी राजस्थानी थाली जेवायला मिळते. ती मात्र पुण्यातील चोखीदानीच्या थाळी सारखी नव्हती. बाजरीचा खिचडी, काही दुकाने आहेत त्यात राजस्थानी कलाकुसर असलेले कपडे, रजया, पर्स, झुंबरे , लाकडी शोपीस असे बरेच काही खरेदी करता येते. पॅाटरी, माघावर विणकाम हे सर्व स्वतः अनुभवता येतं एकंदर मजेचा दिवस.
पुढच्या भागात अमेर फोर्ट, नहार फोर्ट याविषयी ..
प्रतिक्रिया