मी आणि समुद्रकिनारा

निळा समुद्र, गरम वाळू, छोटे मासे, खारी हवा, समुद्राची झुळूक आणि तो उबदार सूर्य. ह्या माझ्या लहानपणी उपभोगलेल्या वातावरणाची आठवण येऊन परत ते जीवन जगायला कधीच मिळणार नाही असं मनात येऊन खंत होते.माझा समुद्रकिनाऱ्यावर खूप जीव होता.. मला वाटतं की, समुद्रकिनारा आणि माझे खूप खास आणि अनोखे संबंध होते. मला असं वाटतं की समुद्रकिनाऱ्याकडे मी त्यावेळी माझं श्रद्धास्थान समजायचो मला आठवतं की एकदा आम्ही गोव्याला गेलो होतो,तो बिच वेगळा होता, पाहून मी थक्क झालो होतो. पण कोकणातला, माझ्या आजोळ जवळचा बिच मला निराळा वाटायचा. मैलांपर्यंत वाळू पाहू शकतो, सर्वत्र खडक होते आणि किनारा समुद्र शंखानी भरलेला होता. समुद्राशी मला नेहमीच एक निराळा संबंध जाणवू लागत असे. प्रत्येक वेळी मी समुद्रकिनाऱ्यावर गेल्यावर माझे प्रेम वाढत गेलं. पाण्यात खेळणं, कमी खोली पाहून पोहणं,वाळूचे किल्ले करणं,आपलेच पाय वाळूत खड्डा करून पुरणं,,संध्याकाळच्या वेळी शंख गोळा करणं, वगैरे . शेवटी माझं समुद्रकिनाऱ्याबद्दलचे प्रेम इतकं वाढलं की मी समुद्रकिनाऱ्याला दुसरं घर म्हणून विचार करू लागलो आणि शेवटी मी समुद्रकिनारा जिवंत असल्याचा विचार करू लागलो. का कुणास ठाऊक कदचित निसर्गाची ती एक किमया असावी, समुद्राच्या अशा अथांग मोकळ्या वातावरणात एकटाच एखादा अगदी भारावून जात असावा. मी जेव्हाही समुद्रकिनार्यावर जायचो तेव्हा मला खूप आनंद व्हायचा . समुद्रकिनारा मला आनंदाची भेटवस्तू द्यायचा. त्या वयात मी समुद्रकिनार्यावर असताना माझ्या आयुष्यातील सर्वात मोठा वेळ निसर्गाच्या सान्निध्यात जायचा.तो एकाकीपणा आणि त्यातला आनंद मी ह्या वयात फक्त माझ्या आठवणीतून उपभोगु शकतो.शब्दांतून कदापि वातावरण प्रत्यक्षात तयार करणं महाकठीण आहे,नव्हेतर अशक्यप्राय आहे. त्यावेळी समुद्रकिनाऱ्याकडून मिळत गेलेल्या आणखी गोष्टी म्हणजे क्षणभरासाठी चिंता दूर व्हायची, कधी अस्वस्थ किंवा चुकीचं वाटलं नाही.कसं व्हायचं हे मला माहित नाही, फक्त व्हयचं एव्हढंच.. त्या वयात माझ्यासाठी समुद्रकिनारा हे माझं नंदनवन होतं, माझं स्वप्न होतं.किनारा, माझा मित्र होता. माझ्यासाठी समुद्रकिनारा खूप महत्त्वाचा होता. एक प्रकारे मला समुद्रावर वेळ घालवणं हे एक व्यसन झालं होतं.