हे घे ते घे

हे घे, ते घे हे घे,ते घे हे जमव, ते जमव. अरे लागेल कधी तरी म्हणत, घरात मोठ्ठं भांडार वसव. भिंतीवर घड्याळे, हँगिंग्ज, चित्रे, लटकलेली आहेत जागोजागी. तरीही आणखी म्युरल्स हवीत, जुनी फोटोफ्रेमही थोडी जागा मागी. इंच नि इंच जागा लढवतो तरी आम्ही नवीन वस्तू खरीदतो. सागर किनारीचे शंख शिंपले, डोंगरमाथ्यावरचे दगडधोंडे, संमेलनातली असंख्य पुस्तके, मासिके-वर्तमानपत्रातील कात्रणे, हवीत यंत्र, तंत्र, विद्युत उपकरणे, हवीत देखभाली साठी मग अवजारे. त्यांच्या पावत्या, गॅरंटी, वॉरंटी ताप डोक्याला, हव्यात कशाला इतक्या कटकटी? लुटून आलेल्या वस्तू, लुटल्यावर उरलेल्या वस्तू, आहेरातल्या आलेल्या वस्तू, सहलींच्या आठवणी वस्तू, हौशीच्या, सोसाच्या भारंभार वस्तू, वस्तू, वस्तू, वस्तू आणि वस्तू वस्तूंसाठी हवी मग नवीन वास्तू. स्वयंपाक घर म्हणजे तर अलिबाबाची विशाल गुहा. खाणारी जरी चार तोंडे तरी इथल्या वस्तूंची जंत्री पहा. लहान आवृत्ती, मोठी आवृत्ती, रोजच्या साठी, पाहूण्यांसाठी, एक खराब झाली तर राखीव दुसरी किती हो लागतं टीचभर पोटासाठी? भांडीकुंडी, कपडालत्ता घरात माझ्या वस्तूंची सत्ता कशाचाही मेळ कशाला नाही वेळेला काहीच सापडत नाही. घर किती ही तुडुंब भरलं तरी सुतळीचा तुकडाही टाकवत नाही. कशासाठी, केंव्हा, काय घेतलं वर्ष गेलं की काही आठवत नाही. हे सारं आठवण्यात, शोधण्यात म्हणे आमचा जीव खूप रमतो. आता साफसफाईत तो थोडा दमतो, पण खरेदी म्हंटली की पुन्हा विसरतो. नविन वस्तू ठेवण्या साठी म्हणे आता हवं आणखी एक नवं कपाट काँप्युटरमध्ये मांडूया का वस्तुंच्या ग्रह,स्थान, जन्म, कुंडलीचा थाट? तरीही हे घे, अन् ते तर, घेच घे. आज उधार आहे, उद्या नगद दुकान, मॉल आहे, फुटपाथही आहे आणि हो ऑनलाईन वेबसाईटही आहे. उगाच नाही म्हणू नका दादा एका वर आहेत दोन फुकट येण्याचा ही त्रास घेऊ नका घरपोच आणून देतो सरसकट. निर्जीव असणार्‍या ह्या वस्तूंत माझा जीव दडलेला आहे आताशा खरंतर त्यांच्या लोभाने ह्या वस्तू सांभाळतच मी जगत आहे. त्यांच्या मालकीचा का जाणे मला उगाचच माज आहे. घरातल्या वस्तुंच्या गर्दीत मी ही वस्तू म्हणूनच जगत आहे. माझ्या स्वत:च्या लेखी ही माझी किंमत ह्यांच्यापुढे शून्य आहे. शेवटी बरोबर नेता काहीच येत नाही तरी घेण्याचा सोस काही सुटत नाही. तरीही हे घे, अन् ते तर, घेच घे. हे जमव, ते जमव. घराचं फक्त संग्रहालय बनव. - शिरीष थत्ते --------------------------------------------------- ही कविता WhatsApp वर बरीच व्हायरल झालीय. काय वाटलं वाचून? तुम्हीही याच अवस्थेतून जात आहात का? :) सतत काही ना काही खरेदी करण्याच्या,संग्रह करण्याच्या वृत्तीवरची (की किक?) ही कविता. काहीजणांना यातला विचार पटतो तर काहींना नाही. "ज्यांची भरपूर पैसे कमावण्याची औकात नसते ते loser माईंडसेटचे लोक अशा कविता करतात" किंवा "लोक बघतील त्यांचा पैसा कसा खर्चायचा ते.या कवीने चिंता करण्याची गरज नाही लोकांच्या पैशाची!" वगैरे प्रतिसादही आलेत. भारंभार खरेदीऐवजी ज्यामुळे स्वत:मधे काही कौशल्य निर्माण होईल, ज्ञानात भर पडेल असा एखादा अल्पमोली छंद जोपासला तर? आवश्यक खरेदीला कवीची ना नसावी.