डोरियन ग्रे

कविता आवडली. मुख्यतः कवितेतला संदेश . वेगळ्या (पक्षी नव्या / सामान्यजनांना फारशा माहित नसलेल्या) प्रतिकाचा वापर केलेला आहे. अशी प्रतिके नव्या कवितेत यायला हवीत.

नेहमी सुंदर दिसण्याचा, असण्याचा आणि बघण्याचा हट्ट वाढतोच आहे...

आणि

कुणाच्यातरी पापाच परिमार्जन करत जन्मभर....

हे नेमके पोचले. म्हणून आवडली. पण डोरियन ग्रेचे प्रतिक तितके चपखलपणे वापरले गेले आहे असे वाटले नाही. स्पष्ट करतो : 'डोरियन ग्रे' स्वतःला चिरतारुण्य प्राप्त व्हावे अशी अपेक्षा करतो. ('ययाति -पुरु') ती पूर्ण होते. पण त्याच्या कृष्णकृत्यांची छाया मात्र त्याच्या पोर्ट्रेटवर पडत राहाते. तो तरुण राहतो आणि पोर्ट्रेट मात्र वेडेविद्रे होत जाते. या अर्थाने 'डोरियन ग्रे' खल (अँटागोनिस्ट) आहे. त्याची प्रतिमा नव्हे. जसा ययाति खल वाटतो. पुरु नव्हे. या कवितेत -

...की वलयामागे अंधारात असंख्य 'डोरियन ग्रे' चाचपडत राहतात.. चालतेबोलते- हाडामासाचे .. प्रतिमेतले नाही!...

'डोरियन ग्रे'च चाचपडतात असे म्हटल्यावर खल कोण? असा प्रश्न पडतो. प्रतिमाच अंधारात चाचपडत राहायला हव्यात. प्रतिमाच - पण चित्रातल्या नव्हेत, कालपटलावर जिवंत, तीनमितीय आणि हाडामांसाच्या. कदाचित ययाति हे प्रतिकही वापरता आले असते आणि ते आपल्या लोकांना जास्त चटकन समजले असते. 'डोरियन ग्रे ' ही कविता इंग्रजीत जरूर अनुवादित करावी.

नेहमी सुंदर दिसण्याचा, असण्याचा आणि बघण्याचा हट्ट वाढतोच आहे... एक कॅमेराचा झोत गेला की मागे उरलेल्या अंधारात अनेक जण सामावतात.... अगदी किमान एकास शंभरच्या प्रमाणात

कविता आवडली सोनाली!

पहिल्या चार ओळी त्यानंतरच्या चार ओळी आवडल्या. एकीकडे असे तर दुसरीकडे काही तरी तसे, असा एक स्तरातला फरक मग तो सामाजिक असू दे की कोणताही तो कवयत्रिने शब्दबद्ध केला ते आवडले, बाकी प्रतिसादात डोरीयन ग्रे बद्दल आपण लिहिले म्हणून ते कळले, नसता बाकीचे संदर्भ जरा डोक्यावरुनच गेले असते. -दिलीप बिरुटे

डोरीयन ग्रे कविता आवडली.. :) - ऋषिकेश

कविता आवडली. वाईल्डच्या "पिक्चर ऑफ डोरियन ग्रे"चे रूपक चांगल्या रीतीने वापरले आहे असे वाटले. या ( आणि कवयत्रीच्या या मागच्या "पाण्यावरच्या" ) कवितेमधून आर्थिक दरी , असमतोल, अंधारात चाचपडणार्‍या कोट्यावधींच्या पार्श्वभूमीवर मूठभर लोकांचे इन्टरेस्ट्स जपणे , समाजातल्या "आहे रे" वर्गाचे "नाही रे " वर्गाकडे केले गेलेले संपूर्ण दुर्लक्ष या सार्‍या बद्द्ल कवीयत्रीच्या मनात पडलेले प्रतिबिंब दिसते. बाकी "सेलेब्रिटीज्"च्या मानसिकतेबद्दल वाईल्डच "डोरियन ग्रे" मध्ये बोलतो : " . . . there is only one thing in the world worse than being talked about, and that is not being talked about." "घटं भिद्यात् , पटं छिद्यात् " काहीही झाले तरी "प्रसिद्धी : पुरुषो" मिळवण्याचा आजचा जमाना !

पण डोरियन ग्रेची उपमा थोडक्यात हुकली असे वाटते. पण असे ठामपणे सांगणेही मला कठिण जाते आहे. सुवर्णमयीच जाणतात :

त्यामुळे जर तिच निष्पाप माणसे दुष्ट आहेत असा अर्थ निघत असेल तर प्रोब्लेम आहे

त्यामुळे त्या जो काय बदल करतील तो समर्पक असेल अशी मला खात्री आहे. माझ्या मते उपमा अशी असू शकते : प्रकार एक : डोरियन ग्रे = समाज; त्याची दृश्य प्रतिमा = झगमगाटातले प्रसिद्ध लोक; लपवलेली प्रतिमा = कंगाल दुष्काळ प्रकार दोन : डोरियन ग्रे = प्रसिद्ध लोक; त्याची दृश्य प्रतिमा = झगमगाटातली प्रतिमा; लपवलेली प्रतिमा = त्यांचे कुरूप अंतःकरण ...

आधी बंपर गेली. पुन्हा पुन्हा वाचल्यावर शिवाय प्रतिक्रियांमुळे समजली. प्रतिकात्मक असल्यामुळे समजावून घ्यावी लागली.सहज सोपी अशी नाही. पण मेसेज उत्तम दिला आहे. मीनल.

कवितेतला विषय समजण्यासाठी डेरियन ग्रे अगदी चपखल बसले आहे रूपक. धनंजय यांनी तर आणखी सोपी करून सांगितली आहे. कविता आवडली. - (सर्वव्यापी)प्राजु http://praaju.blogspot.com/

सह्ही कविता..!

सोनली.... कविता खूप आवडली. डोरियन ग्रे बददल मात्र माहित नव्हतं. विसुनाना....धन्यवाद :)

कविता आवडली