अनिवासी मोलकरीण

फक्त शिकले सवरलेलेच नाही, तर कित्येक अशिक्षीत, अर्धशिक्षीत कामगार देखील दूरच्या देशात नशीब काढायला जात असतात. भारतात असतांना कदाचित काही कष्टकरी कामगारांना संघटनांचे पाठबळ शोषणापासून वाचवीत असेल. पण पुष्क्ळदा बाहेर देशात अशा तळागाळातल्या कामगारांचे हित बघायला कुणीही नसते. काही लोक असे सहजपणे म्हणून जातील, "काम आणि कष्ट केल्याशिवाय का पैसा मिळतो?" हे जरी खरे असले, तरी पैसा फेकून माणसाचे यंत्र बनवता येते का? आणि त्यासाठी किती पैसा पुरेसा आहे? काही पूर्णवेळ घरात रहाणार्‍या मेड्स कडून तर अशी अपेक्षा केली जाते की २४ तास ती आमच्या घरात रहाते म्हणजे जास्तीत जास्त काम घेऊन २४ तासाचा पैसा वसूल केला पाहीजे. ह्या कवितेतून एका अनिवासी मोलकरणीची अशीच कोंडी दाखवायचा प्रयत्न केला आहे. चाल- "पोर खाटेवर मृत्युच्याच द्वारा" किंवा "गाई पाण्यावर काय म्हणूनी आल्या" दूर सोडुनिया अंतरीची माया आणि जमवाया कष्ट करुनी माया आली आशेने कर्ज फेडवाया मोलमजुरीने भूक भागवाया क्षणी जागी होऊन हडबडूनी आणि सार्‍या कामास निस्तरूनी जरा बसली क्षण चार विसावूनी तोच आली मा.लकीण तरवरूनी बाई जेवण ते पूर्ण मी बनवले केर काढूनी ओटेही स्वच्छ धुतले जरा दोन क्षण शांतसे मिळाले सुरू करते मी काम जेही उरले चाल - कठीण समय येता कोण कामास येतो.