मेरी चार कवितायें मंडळी, मिपा गेले तिन दिवस बंद असण्याच्या दरम्यान आम्हाला ज्या काही कविता झाल्यात त्या येथे एकदाच देत आहे. समजून घ्या. =================================== २) मी एक पांथस्थ पांघरूनी शाल हिरवाळीची डोंगर गातो गाणे ढग आडवा येतो तेथे दरीत सावली कोसळते || हळूवार शिळ हवेची पक्षी देई रवाने साद टेकडीवरील एकांतात बसलेला पांथस्थ मंदीरात || दुरवर कोठेतरी वरती उगम एका झर्‍याचा होई जरा थांबून रेंगाळून येथे नदी होण्यास पुढे जाई || क्षितीजावरचे उभे चित्र कुणीतरी रेखाटलेले आवाका क्षुद्र नजरेचा मन भारून साठलेले || मंदीरातल्या देवापुढे नच निसर्गापुढे लीन होतसे मी एक पांथस्थ मी एक पांथस्थ || ०७/०९/२०११ ================================= ============================ ४) हे घरी असतात हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते मुलांचा सकाळचा डबा त्यांच्या शाळेची तयारी रिक्षावाल्याची वाट पाहणे पेपरवाल्याची उधारी झालेच तर नळाचे पाणी ते तर तेव्हाच येत असते हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते त्यानंतरचा आमचा नाष्टा कधी होतो रवा, पराठा कधी उतप्पा, ईडली डोसा ह्यांच्या हाताला मस्त चव असते हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते कामवाल्या मावशी धुणी भांडी करून जातात साबण, सर्फ, पितांबरी ह्यांचा हिशेब हेच पाहतात वाळलेल्या कपड्यांना इस्त्री कशी छान करतात धोबी परीटही त्याच्यापुढे झक मारतात मी ही घरी असते तर कदाचीत केले असते पण... हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते दुपारी जेवण बनवल्यानंतर बिचारे एकटेच खातात घरी कुणीच नसते घरातले सारे कामावर जातात दुपारी जेवल्यानंतर मात्र हे टिव्ही बघतात तीनच्या सुमारास वामकुक्षी घेतात मी मरमर ऑफीसात प्रोग्रामींगची कामं करते हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते आठवडाभर हे घरी कित्ती कित्ती कामं करतात घर सारे निटनिटके आवरून सावरून ठेवतात मात्र कधीतरी त्यांनाही एक दिवस सुटी द्यावीशी वाटते हे घरी असतात तर किती बरे असते मला कसली कसली काळजी नसते - पाषाणभेद (दगडफोड्या) ०८/०९/२०११