खरे तर हा वॅलेंटाईन भेट प्रवास गद्य म्हणुन लिहायला घ्यायचा असे ठरवले होते तेंव्हा, पण संपुर्ण गद्य आपोआप च पद्य म्हणुनच लिहिले गेले, त्या प्रवासातील एक कविता छान वाटली म्हणुन येथे देत आहे, बाकीचे गद्य विभागातच लिहित आहे. (प्रसंग गावाकडे गेलेल्याची आठवण येत असतानाचे संभाषण) सखी : प्रियकर : आठवतं मला तेंव्हा तुझ्या बटांचं मोहक उडणं वार्‍याच्या मंद झुळुकेनं प्रेमाचे गीत गाणं सखी :

कातरवेळी आकाशाने रंगीत पदर सोडलेला नदीच्या काठावर सूर्य नाजुक निजलेला

प्रियकर : हलक्याच मिठीत ओढणीचा तोल ढळलेला स्पर्शाच्या मोहक संगतीत देह चैतन्यात नाहलेला सखी :

मंद चंद्राचा कवडसा अंगणात प्राजक्त ओला गोठ्यातून घुंगराची किणकिण आवाज मायेचा लाभलेला

प्रियकर : गंधाने फ़ुललेल्या रात्री तारकांचा पहारा अंधाराच्या मिठीत गहिर्‍या निशब्दतेचा सडा सांडलेला -- शब्दमेघ