महालक्ष्म्या

अप्रतिम वर्णन !!!! मुम्बईत बदली झालेल्या मूळच्या मराठवाड्यातल्या कुटुंबात हा सण अनुभवला आहे. आमच्या मानाने मराठवाड्यातले लोक परंपरा आजही संभाळतात असे मनापासुन वाटते. खरोखर एक पाहुणी म्हणून सुद्धा सहभागी व्हायला मला अतिशय आनंद वाटला. घरातील माणसांच्या चेहेर्‍यांवरचे भाव तर एकदा तरी अनुभवावेत असेच!!!

खूप सुंदर लिखाण!!! आज महालक्ष्म्याच्या निमित्तानी हा धागा वर आणत आहे :)

सुंदर लिखाण . गेले ते दिवस . राहिल्या त्या आठवणी .

सुंदर लेख! अनेक आठवणी जाग्या झाल्या.

सुंदर लेख! अनेक आठवणी जाग्या झाल्या.

आजच डोंबिवलीला येऊन गौरी सोहळा अनुभवते आहे खूप वर्षांनी.आणि तुझा हा लेख वाचला मितान.अतिशय प्रसन्न वाटलं वाचून.

पेण तालुक्यातील वाशी, वढाव (गावांची नावे) खारेपाट विभागात गौऱ्या (गौरीचा नवरा) बसावतात.

सुरेख चित्रदर्शी लेख,मितान.पुढचा भाग लिहिला आहेस का?असेल तर दुवा नि नसेल तर त्याच्या प्रतीक्षेत.

डिट्टो वर्णन! आमच्याकडे पण महालक्ष्या अशाच हसत हसत येतात :)

नो मोबाइल नो टिव्हीचे ते दिवस... खरच किती गोड होते :) तो गोडवा आजही जपता येईल... काळानुरूप बदल केले म्हणजे झाले.

खूप छान लिहिले आहे.

छान लिहिलं आहेस. माझे पण जुन्या आठवणींनी डोळे पाणावले. आमच्याकडे कोकणात एकच गौर असते. फार कमी घरात ज्या दिवशी विसर्जन असते त्या दिवशी 'महालक्ष्मी' चा हा विधी असतो. आजोबा सकाळीच 21 प्रकारच्या पत्री गोळा करायला पाठवायचे. आजोबा मूकपणे गाठी बांधायचे. पूजा पूर्ण होईपर्यत एकही शब्द बोलायचे नाहीत पण आम्ही गडबड केली तर डोळे वटारून पहायचे.....अगदी हेच आठवलं आता.

फार सुरेख लेख. अगदी संग्राह्य.