जे जाणवतं ते नेहमीच सत्य नसतं........

कन्फ्युज्ड तरीही स्वार्थी निलिमा चांगली रंगवलेय. सहमत. लेखाचे शिर्षक हे जसे शशांकला लागू होऊ शकते तसेच वरकरणी साध्या वाटणार्‍या निलिमालापण लागू होते असे वाटले...

भानसतै, कथा वाचनीय आहे. मधुविषयीच्या आपुलकीची कल्पना त्याच्या "...मधूने दोन्ही हात तिच्या बाजूने तिला स्पर्श न करता असे काही वेढले होते की इतर कोणाचाही धक्का तिला लागू नये" या वाक्यावरून आली होती पण निलिमाचे (निलिमा ही पौगंडावस्थेत इन्फॅच्युएशनने पछाडलेली अपरिपक्व षोडशा नसून स्वतःच्या पायावर उभी असलेली स्वतंत्र स्त्री आहे.) शशांकविषयीचे आकर्षण इतके उथळ कसे असू शकेल? हा प्रश्न वारंवार जाणवला.

वाचकांना कुठला शेवट पचेल असा विचार करण्यापेक्षा लेखक म्हणुन तुम्हाला काय वाटते हे तुम्ही ठरवायचे.

असेच. लेखक/ लेखिका म्हणून तुमचे स्वातंत्र्य वाचकांच्या हवाली करू नये. अभिव्यक्तिचा अधिकार (मालमत्तेच्या अधिकाराप्रमाणे किंवा त्यापेक्षा (नैतिकदृष्ट्या) सरस) सर्वस्वी आपला आणि आपलाच आहे.

तुमच्या कथेचे शीर्षक वाचून एका जेष्ठ मिपाकर सदस्याची आठवण झाली. प्रो. देसाई की जय हो!

हेच अगदी हेच. शीर्षक असेच. जग कोळून पिऊन सर्व ज्ञानाचा साक्षात्कार झाल्यासारखे इकडचे एक ज्येष्ठ आणि (लिहिण्यात) जननशील (वराहापेक्षा अधिक) सदस्य (जे सध्या (क्लोनिंगमुळे (सव्यंग :))) लिहित नाहीत) लिहित असत त्यांची आठवण झाली.

आणी हो, ....

श्री टारझन, श्री राजकुमार (किंवा श्री हातजग) यांना भेटा. पौगंडावस्थेचा त्यांचा अनुभव जास्त ताजा आहे.

ह्या कथेतल्या नीलिमा सारख्या भाबड्या कालिका नक्की कोणत्या काळातल्या आहेत?

नव्वदीच्या दशकातल्या असाव्यात. (हा केवळ अंदाज आहे. अभिव्यक्तिस्वातंत्र्यात अध्यारूत असलेल्या -'अनुभवकाला/स्थलाच्या सार्वभौमत्वाचे अतिक्रमण करू नये' या प्रोटोकॉलकडे दुर्लक्ष- असे कृपया समजू नये.)