सर्कसः पुन्हा अनुभवलेली

दिड वर्षापुर्वी लेकीला सर्कसला घेउन जायचा योग आला होता. त्यापुर्वी मी ३-४थीत असताना सर्कस पाहिली होती. पण एकंदर सर्कसची अवस्था पाहुन खुप वाईट वाटल. आख्या तंबुत मोजुन २५ माणसं पण न्हवती. ईतका मोठ्ठा पसारा कसा सांभाळत असतील हा प्रश्न पडला. एक हत्ती सोडले तर दुसरे प्राणी न्हवते.. कसरती होत्या, विदुषकांचे खेळ होते. माझी लेक कधी खुर्चीतुन पळुन त्या विदुषकांबरोबर नाचायला लागली कळलंपण नाही. मी हसत होतो कोणाची चिमुरडी इतकी धीट आहे बरं. बायकोने ढोपर मारुन सांगीतली की बास जा आणा आता लेकीला तेव्हा ट्युब पेटली. तिला उचलुन आणल्या वर तिने असा माज भरला की विदुषकाने परत तिला बोलवुन घेतलं.. चांगली आठवण अरुन दिलीत..

माझ्या आठवणीप्रमाणे १९९८ किंवा ९९ पासून मनेका गांधींनी सर्कशीतले वाघसिंहांचे खेळ बंद केले...

अरे वा! पुर्वी सारखी सर्कस आता आवडणारही नाही(वयाचा परिणाम ;) ). त्याशिवाय सद्ध्या सर्कस उद्योगाला चांगले दिवस नाहीच आहेत. चीनी लोक होते का सर्कस करणारे? पुर्वी रशियनांचा दबदबा असायचा, सद्ध्या चीनी असतात असे ऐकले होते.

लहानपणी पाहिलेली सर्कस आठवली.परत एकदा सर्कस पाहुया असे अनेक वेळा वाटले,पण नाही पाहता आली... मदनबाण..... Love is life. And if you miss love, you miss life. Leo Buscaglia