ह्या विषया संबंधित माहीती,लेख ई. हवे आहे!

"येस, आय ॲम गिल्टी" ह्या नावाने जोशी- अभ्यंकर खून खटल्यातील आरोपीने - मुनव्वर शाहने तुरुंगातून लिहिलेले हे पुस्तक आहे. ह्यात सगळी तपशीलवार माहिती मिळेल.

https://bobhata.com/lifestyle/story-joshi-abhyankar-serial-murders-2992

त्या काळातला पोलीस तपासावरच्या कथांचा लोकप्रिय दिवाळी अंक दक्षतामध्ये यावरचं लेखन वाचल्याचं आठवतंय. 

विवेक वाघ, पुणे ह्यांनी "जक्क"" ह्या नावाची डोक्यूमेंटरी बनवली होती. त्याला अनेक बक्षिसे मिळाली पण ती रिलीज केली नाही त्यांनी.  कुटुंबियांशी वार्तालाप करून काही पहावयास मिळते का बघा. नक्कीच जास्त माहिती मिळेल.

जक्कल, सुतार, जगताप व मुनव्वर शाह यांच्याव्यतिरिक्त सुहास चांडक व सतीश गोरे यांनाही अटक झाली होती. 

सतीश गोरेची शनिवार पेठेतील वर्तकाश्रमासमोरील एका वाड्यात भाडयाने घेतलेली खोली होती. त्या खोलीत हे सर्जण अनेकदा असायचे.  याव्यतिरिक्त जक्कल कर्वे रस्त्यावरील एका घराच्या बागकामासाठी केलेल्या खोलीत रहायचा. सध्याचे श्रीमती नाथीबाई दामोदर ठाकरसी विद्यापीठ आहे त्याच्या समोरच्या बाजूला हे घर होते. याच खोलीत त्यांनी हेगडे व गोखलेचा गळा आवळून खून केला होता. 

सतीश गोरेचा प्रत्यक्ष गुन्ह्यात सहभाग आढळला नाही. चोरीच्या वस्तूही मिळाल्या नाहीत. त्यामुळे तो न्यायालयात निर्दोष सुटला.

सुहास चांडक प्रत्यक्ष खुनात सहभागी होता. त्याला अटक झाल्यानंतर तात्काळ त्याचे मामा (प्रसिद्ध फौजदारी वकील ब्. ना. तथा बाबाराव भिडे)  पोलीस स्थानकात जाऊन त्याला भेटले व त्याने सर्व गुन्ह्यांची माहिती दिल्यानंतर त्यांना गांभीर्य लक्षात आले व त्यांनी त्याला त्वरित माफीचा साक्षीदार होण्याचा सल्ला दिला. नाहीतर तू सुद्धा फासावर जाशील हे निक्षून सांगितल्याने त्याने माफीचा साक्षीदार होण्याचे मान्य केल्याने तो शिक्षा न होता सुटला.‌ नंतर ९० च्या दशकात अनेक दिवाळी अंकांच्या मुखपृष्ठावरील चित्राचा चित्रकार म्हणून सुहास चांडक हे नाव दिसायचे. 

पांच हा चित्रपट बनवल्याचे आठवते. ह्या सिनेमात असणारा अतिरेकी हिंसाचार, ड्रग्स वापराचे चित्रण आणि डार्क छटा पाहता त्याला सेन्सर बोर्डाचा परवाना मिळाला नाही नंतर हा सिनेमा भरपूर कट करून रिलीज करा असे ही ठरले पण री शूट करण्यास बजेट नसल्याने सगळा मामला डब्यात गेला, पुढे हा सिनेमा कैक फिल्म फेस्टिवल मध्ये दाखवला गेला आणि टोरेंट्स वर उपलब्ध झाला तेव्हा नंतर बघू म्हणून सोडला तो पहायचा राहिलाच 

https://contentcarvaan.com/blog/2024/12/07/%E0%A4%9C%E0%A5%8B%E0%A4%B6%…

प्रसिद्ध फौजदारी वकील बाबाराव उपाख्य ब. ना. भिडे हे सुहास चांडकचे मामा होते असा उल्लेख श्याम भुतकरांच्या लेखात आहे. 

१९७६ मध्ये पुणे खूपच लहान शहर होते. शहराची सीमा पूर्वेला शंकरशेट रस्त्यावरील सेवन लव्ज हॉटेल चौक, दक्षिणेला स्वारगेट, पश्चिमेस कर्वे रस्त्यावरील नळ स्टॉप चौक व उत्तरेस शिवाजीनगर बसस्थानक इतकीच होती. जक्कल टोळीने शंकरशेट रस्त्यावर सेवन लव्ज चौकापासून २०० मीटर अंतरावर असलेल्या बाफनांच्या त्रिशला बंगल्यावर (जो त्या काळात शहराबाहेर होता) दरोडा घालण्याचा प्रयत्न केला होता. परंतु बाफनांच्या जागरूकतेमुळे तो फसला होता. 

जोशी कुटुंबियातील सर्व तिघांचा खून ३१ ऑक्टोबर १९७६ च्या मध्यरात्री झाला. नंतर अभ्यंकर कुटुंबियातील ५ जणांचा खूप ३० नोव्हेंबर १९७६ च्या मध्यरात्री झाला. त्यानंतर ३१ डिसेंबरच्या मध्यरात्री पुण्यात सायंकाळपासून अक्षरशः संचारबंदीसमान वातावरण होते. सर्व लोक भयभीत अवस्थेत लाठ्या काठ्या जवळ ठेवून रात्रभर जागे होते. गल्लीबोळातून तरूणांचे गट हातात काठ्या, हॉकी स्टिक्स इ. घेऊन शिट्ट्या फुंकत गस्त घालत होते. 

असंख्य प्रकारच्या आधी पसरल्या होत्या. विषमअंकी खून होत असल्याने ज्यांच्या कुटुंबात विषमअंकी सदस्य होते त्यांनी समसंख्या होण्यासाठी  घरातील एका सदस्याला दुसरीकडे पाठवून दिले होते किंवा कोणाला तरी रहायला बोलवून घरात सदस्यांची समसंख्या केली होती. ३१ डिसेंबरला ७ सदस्य असलेल्या कुटुंबाचे हत्याकांड होणार अशीही आवई चर्चेत होती. जोशी (२ अक्षरी आडनावाचे ब्राह्मण) व अभ्यंकर (४ अक्षरी आडनावाचे ब्राह्मण) यानंतर ६ अक्षरी आडनावाच्या ब्राह्मण कुटुंबाचे हत्याकांड होणार हे सुद्धा पसरले होते. त्यात अजून भर म्हणजे ते कुटुंब चित्पावन असणार हे अजून एक संशोधन कोणी तरी केले होते. ६ अक्षरी आडनावाचे कोणते चित्पावन ब्राह्मण कुटुंब आपल्या माहितीतले आहे याचाही काहींनी शोध घेतला.‌ वर्तकाश्रमाचे मालक प. वि. वर्तक यांनी प्लॅंचेट करून कै. काशीनाथशास्त्री अभ्यंकराकडून खुन्याची माहिती घेतली हे सुद्धा पसरले होते. याच वर्तकांनी दावा केला होता की व्हॉयेजर मंगळावर पोहोचण्यापूर्वी ते सूक्ष्म देहाने मंगळावर जाऊन आले होते. अनेकांनी संकट टाळण्यासाठी सत्यनारायण, यज्ञ, याग केले होते. ३१ डिसेंबरला पुण्यात रहायला नको म्हणून काही जण दुसऱ्या गावी निघून गेले होते. 

मागे वळून पाहता याची आता गंमत वाटते.